Γράφει η Ειρήνη Αγγελίδη
Ήταν διαφορετική απο όλες τις άλλες. Έβλεπε το καλό στους ανθρώπους, την αθώα τους πλευρά.
Δεν σκεφτόταν άσχημα για κανέναν οπως δεν ήθελε να κάνουν για εκείνη. Εμπιστευόταν δίχως όρια. Αγαπούσε με ψυχή. Ανοιγόταν σαν τριαντάφυλλο και άφηνε τα φύλλα της εκτεθιμένα. Όλοι μύριζαν το όμορφο άρωμά της, άγγιζαν την καρδιά της. Εκείνη τους άφηνε να μπουν μέσα της.
Όμως σιγά σιγά, τα φύλλα της μαραίνονταν απο τα πολλά τα χέρια μέχρι που ένας πήγε να την ξεριζώσει. Μάταια. Εκείνη χρησιμοποίησε τα αγκάθια της. Αμύνθηκε. Προστάτεψε τον εαυτό της.
Κατάλαβε πως οι άνθρωποι δεν έχουν πάντα φορεμένο το αληθινό τους πρόσωπο. Εκεί που σε θαυμάζουν εκεί παίρνουν μαχαίρι και σε «κόβουν» απο την ρίζα. Για αυτό να ανθίζεις κόντρα σε όλα αυτά που σε αλλοιώνουν. Κόντρα στον άνεμο και στην βροχή.
Να ανθίζεις σαν ήλιος καλοκαιρινός.
Να ανοίγεις τα φύλλα σου αλλά να κρατάς και για εσένα κάτι, για το καλό σου.
Για να μην μαραθείς.
