Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Και κάθε φορά που θα σε έχω ανάγκη, που θα μου λείπεις, που οι σκέψεις μου θα έχουν την εικόνα σου, ξέρω! Ξέρω πως θα φανείς. Με το δικό σου πάντα ξεχωριστό τρόπο. Πάντα αυτό γίνεται εξάλλου χρόνια τώρα.
Πάντα εμφανίζεσαι και εξαφανίζεσαι, σαν το μαγικό λυχνάρι του Αλαντίν, που αν είχα την ευκαιρία να κάνω μια ευχή πριν εξαφανιστεί για πάντα, θα ήταν να μη ξαναφύγεις ποτέ.
Αλλά όχι. Αυτό δε γίνεται, δε θα συμβεί. Γιατί πολύ απλά έτσι είμαστε εμείς.!Συναντηθήκαμε για να γυρίζουμε ο ένας στον άλλο, όποτε γουστάρουμε. Όσες φορές και αν πούμε αντίο, όσες φορές και αν ειπωθεί η λέξη τέλος πάλι θα έχουμε το ελαφρυντικό εκείνης της επιστροφής που θα περιμένουμε κρυφά μέσα μας! Αυτής που θα μας γυρνάει πίσω, σε αυτά τα πολλά και τα λίγα που έχουμε ζήσει. Σε όλες τις υποσχέσεις που δώσαμε και δε κρατήσαμε καμία. Σε όλα εκείνα τα αναπάντητα τηλεφωνήματα που έγιναν δήθεν καταλάθος, και τα γραμμένα μηνύματα που δε στάλθηκαν ποτέ.
Σε όλες εκείνες τις νύχτες που σκεφτόμασταν το ίδιο και η ταυτόχρονη επαφή ήταν πάνω από αυτό που είχαμε προβλέψει.
Όσες προσπάθειες και αν κάναμε να μείνουμε μακριά, αυτό το σύμπαν το δικό μας πάντα συνωμοτούσε για το ακριβώς αντίθετο. Εγώ εδώ, εσύ εκεί, αλλά θα ανταμώνουμε κάθε φορά στο ίδιο σημείο. Σε αυτή τη κοινή τομή της λογικής, και του συναισθήματος, σα να μη χωρίσαμε ποτέ. Λίγες στιγμές κοντά, περισσότερες μακριά, θα μας ενώνουν για να μας θυμίζουν ένα κοινό παρελθόν, που θα μιλάει για μας και θα χαίρεται.
Που σε κάθε στροφή μας , ο ένας θα βρίσκεται στην απέναντι μεριά του άλλου τονίζοντας ξανά την παρουσία του, προστατευμένοι από το ίδιο αίσθημα της αγάπης μας, που αναβλύζει κάθε ώρα και στιγμή από τα έγκατα της γης.
Η αυλαία του δικού μας έργου δε θα πέσει ποτέ, θα ‘μαστε πάντα μια ανάσα από το τέλος χωρίς να το δίνουμε ποτέ. Δύσκολα χωρίς εσένα ,αλλά και με σένα!
