Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Τα είπαμε τα ξαναείπαμε και…
Το πιο ουσιαστικό, το πιο καθοριστικό ξεχάσαμε να πούμε.
Το σ’ αγαπώ, το σε θέλω. Το δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ανάσα σου, χωρίς τα χέρια σου να με αγκαλιάζουν. Χωρίς το κορμί σου να γίνεται ένα με το δικό μου.
Πόσο δύσκολο είναι να πούμε “σκάσε και έλα”;
Σε έχω ανάγκη! Ανάγκη για να ζω καλύτερα, με μια σκέψη, τη δική σου σκέψη που μου παίρνει όλα μου τα προβλήματα. Που ξαφνικά το βουνό γίνεται πεδιάδα. Μόνο με μια σου λέξη, μόνο με ένα σου βλέμμα. Μόνο που ξέρω πως είσαι εδώ για εμένα. Μόνο με την ύπαρξή σου.
Χαθήκαμε και ξεχάσαμε να πούμε όλα εκείνα που τόσο κρύβουμε μέσα στην καρδιά μας.
Γιατί; Για να μην νομίσει; Για να μην εκτεθούμε;
Και τι καταφέραμε;
Θα σου πω τι καταφέραμε. Καταφέραμε να αφήσουμε την καρδιά μας και τα θέλω μας ανάπηρα για να μην πούμε αυτό που θέλουμε πραγματικά. Για να μην μας αφήσουμε να νιώσουμε εκείνα που τόσο πολύ αγαπήσαμε. Για να μην βγάλουμε το πάθος και εκτεθούμε. Σε ποιον, γιατί;
Καμία απάντηση δεν είναι αρκετή για αυτά τα γιατί.
Παλεύουμε με τον εαυτό μας να καταλάβουμε τι είναι εκείνο που θέλουμε, που μας φοβίζει και που μας κάνει να θέλουμε να τρέξουμε κοντά του σαν να μην υπάρχει αύριο. Δεν θα ζήσουμε αιώνια για να έρθει κάποια στιγμή που θα μπορέσουμε να πούμε εκείνα που θέλουμε.
Άντε και κρατηθήκαμε, και δεν τα είπαμε. Ωραία τα καταφέραμε. Τα μισά και ανεκπλήρωτα μείνανε για πάντα μέσα μας. Και;
Δεν θα συνεχίσω να ρωτάω γιατί ξέρω πως καμία απάντηση δεν θα πάρω, καμία απάντηση δεν θα πάρουμε. Θα ήθελα πολύ, δεν φαντάζεσαι πόσο. Αλλά ας μην πάρω, ας έχω μόνο εσένα χωρίς τίποτε άλλο. Τα υπόλοιπα ας μείνουν θαμμένα εκεί που γεννήθηκαν.
Είναι και ο φόβος θα μου πεις.
Σώπα μωρέ. Ποιος είναι ο φόβος που θα κρατήσει εμάς πίσω;
Η απάντηση σε όλα είναι “σκάσε και έλα”.
Έλα και πάμε όπου βγει, όπως μας κάτσει!
Μαζί, ακούς;
Σκάσε και έλα.
