Της Σοφίας Παπαηλιάδου
Τους ανθρώπους που θες στην ζωή σου, που μετράνε στην ψυχή σου, να τους κρατάς με νύχια και με δόντια.
Να τους κρατάς και να τους λες το “σ’αγαπάω” ακόμα και μαλώνοντάς τους.
Γιατί αυτό είναι η αγάπη. Αυτό είναι ο σεβασμός.
Να τους λες την αλήθεια σου, να ακούς τη δική τους, να τα σπάτε όλα, να τα κάνετε κομμάτια και μετά να γελάτε με τις βλακείες που έχετε εκτοξεύσει πάνω στα νεύρα.
Τους ανθρώπους σου όμως, να μην τους αφήνεις να φύγουν στην πρώτη στραβή.
Να τους κρατάς. Με το ζόρι.
Ναι, όπως το ακούς. Με το ζόρι.
Να τους λες “εγώ σε αγαπάω και θα μείνεις”.
Να μην έχουν δρόμο να φύγουν από το “μαζί”.
Και μην παραμυθιάζεσαι. Οι άνθρωποι της ψυχής σου δεν θέλουν ούτε χάδια πολλά πολλά, ούτε να τους τα κάνεις όλα καλά για να μείνουν.
Δεν θέλουν εύκολα λογάκια και παραμυθάκια.
Θέλουν την αλήθεια ωμή κι ας πονέσει.
Θέλουν το σ’αγαπάω τραχύ, με γωνίες.
Μάθαμε να στρογγυλεύουμε τα πάντα και γεμίσαμε μοναχικούς κύκλους που τρακάρουν ο ένας πάνω στον άλλο.
Όχι φίλε, εγώ τους ανθρώπους μου, θα τους κρατάω με νύχια και με δόντια.
Γιατί την αγάπη, θα την μετρώ πάντα στην παρουσία.
Ο σεβασμός κερδίζεται πάνω στη διαφωνία και τις ρίζες για το “μαζί” τις βάζεις μέσα από τα δύσκολα, μέσα από έναν καβγά που θα ξεπεραστεί με ένα γέλιο μέχρι δακρύων.
Γιατί όταν αγαπάς αληθινά, δεν ξε-αγαπάς ποτέ.
Και γιατί μαλώνεις με αυτούς που θες στη ζωή σου.. τους άλλους απλά τους προσπερνάς.
