Γράφει η Πράξια Αρέστη
Καθώς ο χρόνος τελειώνει αρχίζεις να σκέφτεσαι όλη τη χρονιά που πέρασε. Τις καλύτερες στιγμές σου και τις πιο δύσκολες φάσεις σου. Αυτά που κέρδισες, αυτά που έχασες, αυτά που άλλαξαν τη ζωή σου ριζικά, αυτά που έμειναν στάσιμα και σε κουράζουν. Τους ανθρώπους που έμειναν, τους ανθρώπους που έφυγαν, τους ανθρώπους που μπήκαν στη ζωή σου και την επηρέασαν λίγο ή πολύ.
Τι να κρατήσεις και τι ν’ αφήσεις από ένα χρόνο. Αφήνεις πίσω το παρελθόν γενικά κι αυτό είναι κανόνας. Για να μπορείς να ζεις το παρόν πιο έντονα, για να κοιτάζεις το μέλλον με καθαρή ματιά. Όμως, μπορείς να κρατήσεις απ’ αυτό μόνο τα καλά. Tις πιο όμορφες αναμνήσεις κι αυτά που ο παλιός χρόνος σε έμαθε. Γιατί δε γίνεται, κάτι θα σε έμαθε. Όσο ζούμε μαθαίνουμε κι εξελισσόμαστε. Τα παθήματα που σου έγιναν μαθήματα και θα σε βοηθήσουν να εισέλθεις στο νέο χρόνο πιο δυναμικά.
Είσαι πραγματικά έτοιμος για τα όσα θα φέρει η ζωή; Ψυχολογικά έτοιμος. Είσαι έτοιμος να δεχτείς τις λύπες που θα έρθουν στη ζωή σου όπως θα δεχτείς και τις χαρές; Ή κάπου στην πορεία θα καταρρεύσεις και θα παραιτηθείς;
Ένας χρόνος έχει μόνο 365 μέρες. Έχει μόνο ένα χειμώνα, ένα καλοκαίρι, μία άνοιξη και ένα φθινόπωρο. Έχει μόνο 12 μήνες. Περνάει τόσο γρήγορα που πολλές φορές δε βρίσκουμε χρόνο να σκεφτούμε όσο θα θέλαμε. Να προγραμματιστούμε σωστά και να προγραμματίσουμε το σύστημα του μυαλού μας σωστά. Στο λίγο ελεύθερο χρόνο που μας απομένει θέλουμε απλά να βάλουμε το σύστημα στο αυτόματο, σχεδόν να το σβήσουμε για να ξεκουραστούμε.
Υπάρχει, όμως, μία ερώτηση που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε να κάνουμε στον εαυτό μας για να μην πέφτουμε στο βαθύ πηγάδι της μιζέριας. Ανάμεσα στις άλλες ερωτήσεις που θα έπρεπε ίσως να κάνουμε. Τι είναι πιο σημαντικό για μας; Τι, από όλα αυτά που κάνουμε κάθε μέρα, μας κάνει πιο ευτυχισμένους; Μήπως τα προσπερνάμε χωρίς να το καταλάβουμε; Μήπως μας παρασύρει η ανάγκη κι η ρουτίνα και σταματάμε να δίνουμε σημασία σ’ αυτούς που αγαπάμε και μήπως ξεχνάμε να κάνουμε τα πράγματα που κάποτε μας αρέσουν και μας ξεκουράζουν;
Πρόσφατα, σε μία συζήτηση με μία φίλη μου, θυμήθηκα πόσο πολύ με χαλάρωνε το αφρόλουτρο. Το χρόνο που πέρασε ήταν ελάχιστες οι φορές που κατάφερα να κλέψω λίγη ώρα για να κρυφτώ στην μπανιέρα μου με ζεστό νερό, αιθέρια αρώματα κι άλατα. Κι όμως ήταν κάτι που το έκανα κάθε βδομάδα. Κάτι που ανυπομονούσα να κάνω. Κι ήταν κάτι τόσο απλό. Δε στοίχιζε σχεδόν τίποτα. Γιατί το άφησα; Γιατί δε βρίσκω χρόνο. Με το νέο χρόνο, λοιπόν, θα το βάλω ξανά στο πρόγραμμα. Όσο γίνεται.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας. Να του δίνουμε κίνητρα να συνεχίζει, να τον φροντίζουμε. Με το νέο χρόνο πιο εντατική γυμναστική, πιο υγιεινή διατροφή, πιο πολύ χρόνο μ’ αυτούς που αγαπάμε. Λιγότερη αρνητική ενέργεια και περισσότερη θετική. Λιγότερη γκρίνια και περισσότερο χιούμορ. Πιο πολύ σεξ και πιο λίγοι εγωισμοί και κόμπλεξ. Περισσότερη υπομονή και λιγότερα νεύρα. Μεγαλύτερη κατανόηση και λιγότερη κριτική.
Ο κόσμος προχωράει μπροστά. Μεγαλώνουμε. Κάθε χρόνος σημαίνει κι ένας χρόνος λιγότερος ζωής. Γιατί, λοιπόν, να μην απολαμβάνουμε τη στιγμή; Γιατί να μην κάνουμε περισσότερα απ’ αυτά που μας αρέσουν; Γιατί να μην κάνουμε αυτές τις αλλαγές που τόσο φοβόμαστε. Γιατί να μην πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας; Γιατί να μην πάμε αυτό το ταξίδι κι ας αδειάσουν οι τσέπες μας;
Εσένα τι σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο; Ποια αγαπημένη σου συνήθεια ξέχασες και τι άφησες πίσω σου, που τώρα σου λείπει;
