Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Γεια, είμαι η Αγγελική, εσένα; Πως σε είπαμε;
Α, ναι. Ανασφάλεια.
Δεν χάρηκα καθόλου, να ξέρεις. Δεν σε δημιούργησα εγώ, δεν σε προξένησα εγώ, δεν σε ήθελα καν. Ήμουν μια χαρά χωρίς εσένα. Όμως κάποιοι βοήθησαν για να μπεις στη ζωή μου με το έτσι θέλω.
Καλά είσαι;
Γιατί εγώ δεν είμαι. Με κρατάς πίσω, με κάνεις να φοβάμαι, να σκέφτομαι δύο και τρείς φορές πράγματα τα οποία ξέρω πως θα με κάνουν χαρούμενη, πράγματα που είμαι σίγουρη πως τα κάνω σωστά. Με αποδυναμώνεις και όσο κι αν προσπαθώ να σε διώξω εσύ γυρνάς ακλόνητη πάλι πίσω.
Τα νέα σου;
Που να σου λέω τα δικά μου. Πάλι σήμερα δεν είπα αυτά που ήθελα γιατί ένιωσα πως ότι κι αν πω θα είναι λάθος. Ευχαριστημένη; Καταφέρνεις αυτό για το οποίο δημιουργήθηκες. Με ρίχνεις σιγά σιγά και εγώ νιώθω ανήμπορη να σε πολεμήσω.
Μπορείς να φύγεις;
Προσπαθώ πολύ να σε διώξω αλήθεια. Μιλάω με τον εαυτό μου, μιλάω στον εαυτό μου, μα δεν έχει αποτέλεσμα. Άσε με για λίγο ήσυχη. Δεν έχεις κανέναν άλλο να ενοχλήσεις; Εμένα με τερμάτισες.
Γιατί επιμένεις να μένεις εδώ;
Δεν έχω κάτι άλλο να σου προσφέρω λέμε. Εντάξει, κλείστηκα στον εαυτό μου, κατάπια τα λόγια και τις σκέψεις μου και μίκρυνα τόσο τα “θέλω” μου προκειμένου να μην υπάρχουν καν. Γιατί λοιπόν δεν φεύγεις;
Είμαι η Αγγελική και ειλικρινά, αγαπητή μου Ανασφάλεια δεν σε θέλω στη ζωή μου.
Μπορείς να φύγεις όποτε θες, δεν θα σε εμποδίσω.
