Γράφει η Luna Punk
Μια κατηγορία από μόνοι τους. Μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων, ίσως η λέξη ”άνθρωποι” να μην είναι αυτή που τους χαρακτηρίζει. Ίσως η λέξη ”πλάσματα” να είναι πιο αντιπροσωπευτική. Πλάσματα ενός άλλου κόσμου. Πλάσματα της νύχτας. Πλάσματα διαφορετικά…
Αν δεν ήθελαν να είναι διαφορετικοί, δεν θα μπορούσαν να είναι καλλιτέχνες. Υπάρχουν για να ξεχωρίζουν απ’το πλήθος. Αν κοιτάξεις προσεχτικά γύρω σου, θα τους δείς να ξεχωρίζουν.
Το βλέμμα λίγο στα χαμένα, μ’ένα ονείρεμα στην άκρη, μελαγχολικό, σαν κάτι να του λείπει. Έχουν μιά δίψα να τα μάθουν όλα, να τα παρατηρήσουν όλα, να τα γευτούν όλα. Εμπνεύονται από το τίποτα και δημιουργούν το κάτι. Βρίσκουν την ομορφιά εκεί που δεν υπάρχει. Έχουν τη δύναμη της θέλησης μικρού παιδιού.
Απολαμβάνουν τα πάντα στο έπακρο. Δεν αντέχουνε το γκρί. Το γκρί σημαίνει στασιμότητα κι αυτοί δεν την αντέχουν. Έχουνε μάθει να προσπαθούν, να προχωράνε, να πετάνε, να γκρεμοτσακίζονται και να σηκώνονται ξανά. Έχουνε μάθει να ρισκάρουν, να βαδίζουνε στο άγνωστο, να τολμάνε για το αδύνατο, να βρίσκουν φώς μες το απόλυτο σκοτάδι. Έχουνε μάθει να κρατάνε τις πληγές τους ανοιχτές και σ’αυτές να καταφεύγουν όταν ξεμένουν από έμπνευση.
Κι όταν όλα τα φώτα σβήνουν και η πλάση ησυχάζει, εκείνοι ξενυχτάνε γιατί κάτι τους τριγυρνάει το μυαλό και ησυχία δε βρίσκουν…
Η ιδιαιτερότητα της αύρας του είναι τόσο γοητευτική που σε μαγεύει. Σε συνεπαίρνει. Προσαθείς να ορίσεις τι είναι αυτό που τους κάνει ακαταμάχητους στα μάτια σου μα δεν μπορείς.
Αν είσαι τυχερός και τους πετύχεις σε στιγμή σύλληψης μιας καινούργιας ιδέας θα δείς το πρόσωπο τους να φωτίζεται ολόκληρο καθώς σου αναλύουν κάθε τους σκέψη και μαζί μ’αυτούς φωτίζεσαι και’σύ. Κλέβεις λίγη από τη λάμψη τους. Βλέπεις για λίγο τη ζωή μέσα απ’τα δικά τους μάτια…και τα βλέπεις όλα λίγο…διαφορετικά.
Αυτά τα πλάσματα είναι άτρωτα, έχουν την τέχνη τους για καταφύγιο και’κεί μέσα κλείνονται όταν έχουν ανάγκη να σωθούν. Αυτή είναι η μυστική τους δύναμη. Δεν μπορείς να τους επιλέξεις, αν σε θέλουν στη ζωή τους, θα σε επιλέξουν εκείνοι. Θα ανοίξουνε την Πύλη για να διαβείς στον κόσμο τους και’κεί μέσα να χαθείς μαζί τους. Μπορούν να γυρίσουν τη Γή ανάποδα άμα σε αγαπήσουν, μπορούν όμως και να σε βυθίσουν σε μιά αέναη άβυσσο. Είναι πλάσματα που ακολουθούν το ένστικτο και λογική δεν έχουν σαν αυτή που ο ανθώπινος νούς έχει μάθει να ορίζει. Η πραγμάτικότητα αυτού του κόσμου μέσα στη σφαίρα της ύπαρξης τους δεν χωράει. Έχουνε φτιάξει τη δική τους…
Αν δεν μπορείς λοιπόν να περπατήσεις δίπλα τους βρές άλλο μονοπάτι. Το δικό τους εκτός από ροδοπέταλα κρύβει και πολλά αγκάθια…και τα αγκάθια είναι γι’αυτούς που αντέχουν.
Μην ξεχνάς πως είναι πλάσματα που μέσα από το χάος αναδύουν ένα αστέρι που χορεύει…το δικό τους αστέρι.
Αν δεν αντέχεις αυτή τη λάμψη, καλύτερα να μείνεις στις σκιές.
Εξάλλου είπαμε…είναι πλάσματα από αλλού φερμένα…
