Γράφει η NO*RL*IZ
Είσαι το δικό μου λουλούδι. Σε κοιτώ απέναντί μου, γεμάτο χρώμα και μυρωδιά να μ’αντικρίζεις θαρρετά. Είναι άνοιξη πια. Σε είδα να γεννιέσαι πριν λίγες μέρες, να ξεδιπλώνεις την ομορφιά σου και να τεντώνεσαι νωχελικά χαιρετώντας τον ήλιο που σε χαϊδεύει απαλά τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Το χρώμα σου υπέροχο, φωτεινό όπως αξίζει σε κάθε νέα ζωή. Μου γνέφεις να σκύψω να σε ακούσω καλύτερα.
« Άκου το λουλούδι μέσα σου» μου ψιθυρίζεις… Εξημέρωσέ το…Και θα εξημερωθείς και συ…
– Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι… νομίζω πως μ’ έχει εξημερώσει…– Καθόλου απίθανο, είπε η αλεπού. Πάνω στη Γη βλέπει κανείς κάθε λογής πράματα …
Προσπαθώ να αφουγκραστώ αλλά δεν τα καταφέρνω καλά. Είναι καιρός τώρα που δεν τα καταφέρνω καθόλου καλά να ακούσω το λουλούδι μέσα μου. Πόσο μάλλον να το εξημερώσω…
Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!
Το λουλούδι μέσα μου…
Κλείνω τα μάτια και το βλέπω να διαγράφεται στην εσωτερική πλευρά των βλεφάρων μου μα δεν θυμάμαι πια τι χρώμα έχει, ούτε πώς είναι η φωνή του. Παλιότερα μου μιλούσε συχνά και ορθωνόταν περήφανο μ’αυτό το άλικο χρώμα που λάτρευα. Θέριευε και όλο παλμό μου μιλούσε για τα πάντα. Για τον κόσμο, τη θάλασσα, τους φίλους, τα παιδιά, τον ήλιο, τη φύση, την περιπέτεια, την υπομονή, τη δύναμη, την αντοχή, τη μοναξιά, τη ζωή, την αγάπη.
Κυρίως για την αγάπη που πλημμυρίζοντας την με το βαθύ κόκκινο χρώμα του, άλλαζε τα πάντα τριγύρω. Όλα φαίνονταν αλλιώς κάτω από το δικό της πέπλο. Πιο ήρεμα, πιο όμορφα, πιο ζωντανά.
Μα στο λουλούδι μου το χρώμα ατόνησε, θάμπωσε και η άνοιξη δεν έχει καταφέρει να γίνει η εποχή που θα το γεννήσει, θα το κανακέψει, θα το θεριέψει, θα το ομορφύνει πάλι. Όχι αυτή η άνοιξη. Αυτή η άνοιξη είναι υγρή, σκοτεινή και ψυχρή. Το βοριαδάκι ακόμα καλά κρατεί και χοντρές ψιχάλες κυλώντας στα μάτια μου συχνά νοτίζουν το χώμα που ανυπόμονα περιμένει τον ήλιο να ζεστάνει κάθε γωνιά τριγύρω και να απλώσει το φως του παντού.
Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ’ όλα τ’ άλλα.
Κοιτάζω ακόμα το λουλούδι απέναντι μου που τώρα μου χαμογελά. Μου γνέφει ξανά και καθώς γέρνω δίπλα του, το νιώθω να μου χαϊδεύει απαλά το μάγουλο. Κλείνω τα μάτια και αφήνω τη ζεστασιά του να κυλήσει μέσα μου. Αργά αργά, να απλωθεί σ’όλα τα ζωτικά μου όργανα. Να επανεκκινήσει το κεντρικό σύστημα που έχει πέσει σε λήθαργο.
Να ξυπνήσει το κορμί, την καρδιά, το νου, την ψυχή μου. Να ξυπνήσει το λουλούδι μέσα μου που σκύβει λυπημένο.
…Κανείς δεν σας έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα….
– Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε ο μικρός πρίγκηπας. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες). Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει.
Γιατί είναι το τριαντάφυλλό μου.
Το δικό μου λουλούδι δεν πρόλαβε την άνοιξη να φλερτάρει μαζί της.
Όμως…
– Αυτό που είναι σημαντικό, δεν το βλέπουμε …
– Σίγουρα
– Είναι όπως και με το λουλούδι. Αν αγαπάς ένα λουλούδι που βρίσκεται σε κάποιο αστέρι, είναι γλυκό τη νύχτα να κοιτάζεις τον ουρανό. Όλα τ’ αστέρια τότε είναι ανθισμένα.
..Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα ‘χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα ‘σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα ‘μαι για σένα μοναδική στον κόσμο… Αυτό σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς».
– Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.
– Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
– Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.
Το λουλούδι μου δεν πρόλαβε αυτή την άνοιξη.
Θέλω να προλάβει όμως αυτό το καλοκαίρι…
Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει.
Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου …
Με αποσπάσματα από το βιβλίο “Ο Μικρός Πρίγκιπας” του Γάλλου συγγραφέα Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ.
