Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Κλαίνε οι άντρες;
Κλαίνε. Κλαίνε αλήθεια.. και δεν αναφέρομαι σ’εκείνα τα ζορισμένα κι αρρενωπά κροκοδείλια δάκρυα. Δεν αναφέρομαι σ’εκείνη τη “φτιαχτή” δήλωση αδυναμίας που σκοπό έχει να αναδείξει ψευτοευαισθησίες του κώλου.
Μιλάω για κείνη την κραυγή απόγνωσης προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Μιλάω για την εκ(δήλωση) της εσωτερικής σου ήττας, με ακατάσχετο κλάμα κι ανατριχιαστικά γρυλίσματα. Σου κάνω λόγο για τον επώδυνο, γοερό θρήνο που σκίζει τα σπλάχνα σου. Αναφέρομαι σε κείνο το γαμημένο παιχνίδι των ακατάπαυστων λυγμών που παίζεται πίσω από κλειστές πόρτες και τις νύχτες ξεκολλάει κομμάτια απ’το πετσί σου.
Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι ΕΣΥ το κλάμα.. Για μένα είναι ένα είδος ψυχικής απελευθέρωσης κι εσωτερικής εκτόνωσης. Θεωρώ το κλάμα μύχια κι ανόθευτη πράξη συναισθηματικής έκφρασης. Την ύψιστη αντρική συναισθηματική έκφραση.
Δεν είμαι υποχρεωμένος να σου εξηγήσω τη σημασία που έχουν τα δάκρυα ενός άντρα. Ούτε ΕΣΥ είσαι υποχρεωμένη να πάρεις στα σοβαρά όλους εκείνους που σαν “χαζογκόμενες”, δακρύζουν με απαράμιλλο στυλ μπροστά στο βωμό της κάθε είδους “καλλιτεχνικής ευαισθησίας”.
Το αντρίκειο κλάμα δεν διαδραματίζεται σε κοινή θέα, Αγάπη μου.
Το ειλικρινές κλάμα ενός άντρα έχει έναν και μοναδικό αποδέκτη. Τον ίδιο του τον εαυτό.
Είναι μια καθαρά επιλεκτική πράξη που γίνεται στην απομόνωση. Μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και τον κοινωνικό χλευασμό. Είναι μια βουτιά στο κενό που προκαλεί στο μυοσκελετικό σου σύστημα συνεχή πόνο. Είναι η παταγώδης αποτυχία του εγωισμού σου απέναντι στην αλήθεια, η παύση της χαλιναγώγησης των συναισθημάτων σου. Είναι η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι το “παιδί” μέσα σου τραυματίστηκε και προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον υπόλοιπο κόσμο.
Ακριβώς αυτό είναι το κλάμα. Η συνειδητοποίηση. Η εσωτερική συνειδητοποίηση.
Δεν αποτελείται από κείνα τα καταδικαστέα δάκρυα αυτολύπησης, φόβου κι αδυναμίας. Είναι ένα κράμα πένθους και συμπόνιας προς τον ίδιο σου τον εαυτό.
Είναι η απόδειξη ότι αυτό που σε “ζόριζε”, μόλις πέθανε.. Είναι συνώνυμο της “έκρηξης” κι όχι της μαλθακότητάς σου.
Στην ουσία το κλάμα είναι ένα φωτεινό σημάδι συγχώρεσης του εαυτού σου. Είναι ένα βήμα προς την αυτοβελτίωσή σου. Σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Είναι προνόμιο, είναι λύτρωση κι όχι ελαττωματική αντρική συμπεριφορά.
Να ακούτε προσεκτικά τον εαυτό σας, κάθε φορά που κλαίει.
Το κλάμα είναι η κραυγή της ψυχής σας.
