Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
Άλλαξα.
Οι αγκαλιές μου μίκρυναν.
Τα χαμόγελά μου λιγόστεψαν.
Τα δάκρυά μου στέγνωσαν.
Άλλαξα λες.
Και μέσα μου ανακατεύεται όλο μου το είναι και ώσπου να καταλάβω πόσο άλλαξα, μένει στην ακτή ότι ξεβράστηκε ώσπου να κάτσει πάλι η λάσπη.
Ναι άλλαξα.
Κοιμόμουν μερόνυχτα με τα μάτια πρησμένα από το κλάμα και εκείνες τις φλέβες στο μέτωπο να χορεύουν πεντοζάλη, ώσπου να γίνει αυτό.
Κοίταζα για ώρες εκείνη την γωνία στο ταβάνι, με την πίεσή μου να χτυπάει στο αριστερό αυτί.
Στην αρχή νόμιζα άκουγα απλά τον σφυγμό μου καθώς ακουμπούσα στο μαξιλάρι.
Μετά νόμιζα άκουγα τον παφλασμό των κυμάτων καθώς με φόρα “τρώνε” την ακτή.
Και ύστερα έκανα εικόνα κάποιον να σκουπίζει ακανόνιστα την θάλασσα.
Όπως ο μικρός πρίγκηπας καθάριζε τον μικρό του πλανήτη από τα μπαομπάμπ, έτσι και αυτός ο κάποιος, έκανε θόρυβο στο αυτί μου προσπαθώντας να σκουπίσει την θάλασσα.
Πόσο αστείο μου φαίνεται κάθε φορά που κάνω εικόνα αυτή την σκηνή.
Για λίγο χαμογέλασα ειρωνικά που ακόμα μπορώ να δημιουργώ εικόνες και ιστορίες.
Ύστερα επανήλθα και κατάλαβα ότι όλα αυτά ήταν απλά από την ανεβασμένη μου αρτηριακή πίεση.
Γιατί τόσο καιρό άκουγα αλλά δεν μίλαγα.
Και όλα αυτά είχαν συσσωρευτεί μέσα μου και αυτό το ηφαίστειο έψαχνε τρόπο να ξεθυμάνει.
Ναι άλλαξα.
Κάτι με στεναχώρησε.
Κάτι με τρόμαξε.
Κάτι με θύμωσε.
Κάτι όμως δεν άλλαξε.
Η αγάπη μου για εσένα.
Εκείνη η λευκή σαν φως.
Και ούτε πρόκειται να αλλάξει.
Ακόμα και αν εκείνος ο κυριούλης σκουπίζει πού και πού την θάλασσα, η αγάπη μου για εσένα δεν θα αλλάξει!
Λόγω τιμής!
*Ο Μάιος, είναι ο δικός μας “ιδιαίτερος” μήνας, καθώς γινόμαστε ενός έτους!
Κάθε μέρα μέχρι τις 12 Μαϊου θα υπάρχει ένα ιδιαίτερο Love Letter, από τους συντάκτες μας..
