Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σαν να διασχίζουν διάδρομο αναμονής. Κρατούν το εισιτήριο στο χέρι, κοιτούν το ρολόι, περιμένουν να ακουστεί η πτήση τους. Δεν αγγίζουν τίποτα, δεν ρισκάρουν τίποτα, δεν λερώνουν τα χέρια τους με συναίσθημα. Και στο τέλος αναρωτιούνται γιατί όλα έμοιαζαν χλιαρά.
Η ζωή δεν αντέχει τους θεατές. Θέλει συμμετοχή, θέλει παλμό, θέλει κάποιον να την κοιτάξει στα μάτια και να πει «είμαι εδώ». Όχι αύριο. Όχι όταν λυθούν όλα. Τώρα.
Να αγαπάς τους ανθρώπους με θάρρος. Όχι με μισή καρδιά, ούτε με έτοιμη έξοδο κινδύνου. Να τους αγγίζεις σαν να μην υπάρχει εγγύηση επιστροφής χρημάτων. Να εκτίθεσαι. Να λες αυτό που νιώθεις πριν το μετανιώσεις. Να μην κρατάς αποδείξεις για το ποιος έδωσε περισσότερο. Οι σχέσεις δεν είναι λογιστήριο. Δεν έχουν συναλλαγή ή ανταλλαγή.
Στη δουλειά σου, μην πηγαίνεις απλώς για να τελειώσει η μέρα. Βάλε μέσα κομμάτι σου. Μην φοβάσαι να ξεχωρίσεις. Ο κόσμος αλλάζει από εκείνους που ερωτεύονται αυτό που κάνουν και δεν συμβιβάζονται με το «αρκετά καλό». Η αφοσίωση δεν είναι υπερβολή. Είναι στάση ζωής.
Και οι στιγμές… Μην τις αφήνεις να περνούν σαν διαφημίσεις που μπορείς να προσπεράσεις. Κράτα το βλέμμα λίγο παραπάνω. Μείνε στη σιωπή όταν αξίζει. Γέλα δυνατά χωρίς να σκέφτεσαι πώς φαίνεσαι. Το “μετά” είναι η πιο ύπουλη λέξη. Σε κοιμίζει με υποσχέσεις.
Το πιο επικίνδυνο πράγμα δεν είναι να πληγωθείς. Είναι να συνηθίσεις να μην νιώθεις. Να γίνεις ασφαλής, τακτοποιημένος, αδιάφορος. Να πεις «έτσι είναι τα πράγματα» και να κλείσεις την πόρτα στη δυνατότητα.
Διάλεξε αλλιώς. Διάλεξε ένταση. Διάλεξε αλήθεια. Διάλεξε να μπεις μέσα στις μέρες σου με το σώμα μπροστά και τον φόβο πίσω. Μπορεί να κουραστείς. Μπορεί να σημαδευτείς. Αλλά θα έχεις ζήσει.
Και όταν έρθει η στιγμή να κάνεις τον απολογισμό σου, δεν θα μετρήσεις πόσες φορές προστάτεψες τον εαυτό σου. Θα θυμηθείς πότε ένιωσες ολόκληρος.
