Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Όσο εσείς προσπαθείτε να βρείτε αν το ποτήρι είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο, υπάρχουμε κι εμείς που φροντίζουμε το ποτήρι να μην αδειάσει ποτέ για να μπορείτε να φιλοσοφείτε οι υπόλοιποι.
Είμαστε εκείνοι που δεν είχαν ποτέ την πολυτέλεια να μιλάνε μόνο θεωρητικά για ζωή.
Γιατί είναι πολύ εύκολο να λες στους άλλους πώς μεγαλώνει σωστά ένα παιδί όταν δεν έχεις ξυπνήσει σαράντα φορές μέσα στη νύχτα με άγχος για το αν θα τα καταφέρεις.
Πολύ εύκολο να δίνεις συμβουλές για καριέρα όταν δεν έχεις χτίσει τίποτα από το μηδέν, όταν δεν έχεις φάει πόρτες, αποτυχίες, στραβοπατήματα και λογαριασμούς που σε κοιτάνε σαν απειλή κάθε τέλος του μήνα.
Πολύ εύκολο να μιλάς για «ψυχική δύναμη» όταν η ζωή δεν σε έχει αναγκάσει να σηκωθείς το πρωί διαλυμένος και να λειτουργήσεις κανονικά επειδή κάποιοι άνθρωποι περιμένουν από εσένα να μη λυγίσεις.
Υπάρχει μια περίεργη αλαζονεία στους ανθρώπους που μιλάνε συνέχεια για πράγματα που ποτέ δεν κουβάλησαν πραγματικά.
Σου εξηγούν πώς μένεις όρθιος ενώ τους έχει κρατήσει όρθιους πάντα κάποιος άλλος.
Σου μιλάνε για οικογένεια ενώ δεν έχουν χρειαστεί να θυσιάσουν ούτε ύπνο, ούτε εγωισμό, ούτε προσωπική ελευθερία για κανέναν.
Σου αναλύουν τον αγώνα ενώ το πιο βαρύ πράγμα που κουβάλησαν τελευταία ήταν η γνώμη τους.
Κι απέναντι σε όλους αυτούς υπάρχουν κάποιοι άλλοι.
Οι ήσυχοι.
Εκείνοι που δεν κάνουν θόρυβο γιατί δεν έχουν χρόνο.
Που κρατάνε σπίτια, δουλειές, ανθρώπους, παιδιά και τον ίδιο τους τον εαυτό όρθιο με δεμένα δόντια και μάτια κουρασμένα.
Άνθρωποι που δεν έγιναν «σκληροί» από επιλογή αλλά από ανάγκη.
Που έμαθαν να καταπίνουν την εξάντληση γιατί δεν υπήρχε περιθώριο να καταρρεύσουν.
Και ξέρεις κάτι ειρωνικό;
Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι δεν μιλάνε πολύ για δύναμη.
Την ασκούν.
Κάθε μέρα.
Σιωπηλά.
Για να συνεχίσετε οι υπόλοιποι να συζητάτε αν το ποτήρι είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο, ενώ εκείνοι προσπαθούν απλώς να μην σπάσει και κοπείτε…
