Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έλα να παίξουμε ένα παιχνίδι παλιό, παιδικό… Θα με κοιτάς, θα σε κοιτώ, κι όποιος κλάψει πρώτος κερδίζει.
Ναι, ξέρω, παιδιά λέγαμε όποιος γελάσει πρώτος κερδίζει. Γι’ αυτό μάθαμε να προσποιούμαστε το γέλιο τόσο καλά.
Γι’αυτό κούρασαν τα προσποιητά χαμόγελα και τα προγραμματισμένα γέλια.
Δεν αντέχω άλλο να παριστάνουμε πως όλα είναι εντάξει. Να κοιταζόμαστε στα μάτια και να κάνουμε ότι γελάμε, ενώ από μέσα μας καταρρέουμε. Μεγαλώσαμε και το γέλιο έγινε άμυνα. Μια μάσκα που φορέσαμε τόσο καιρό, που πια κολλάει στο πρόσωπό μας και δεν ξεκολλάει με τίποτα.
Θυμάσαι τότε που ήμασταν παιδιά και το γέλιο μας έβγαινε αβίαστα; Δεν μας ένοιαζε ποιος βλέπει, ποιος ακούει, ποιος κρίνει. Τότε που τα παιχνίδια μας ήταν γεμάτα αλήθεια και όχι προσποίηση. Τώρα, αντί να γελάμε επειδή το νιώθουμε, γελάμε επειδή πρέπει. Για να μη μας ρωτήσουν τι συμβαίνει. Για να μην φανεί πως λυγίσαμε.
Ας το παραδεχτούμε επιτέλους. Δεν είμαστε εντάξει. Κουβαλάμε τόσα που τα κρατάμε θαμμένα βαθιά, πίσω από ψεύτικα χαμόγελα και βιαστικές δικαιολογίες. Είναι καιρός να το πούμε. Να αφήσουμε τις άμυνες να πέσουν και να σταματήσουμε να παίζουμε το ίδιο παιχνίδι ξανά και ξανά.
Γιατί να πρέπει πάντα να δείχνουμε δυνατοί; Γιατί να κρύβουμε την αλήθεια πίσω από ένα προσποιητό γέλιο; Κανείς δεν θα σε κατηγορήσει αν δείξεις ότι πονάς. Κανείς δεν θα σε κρίνει αν αφήσεις τα δάκρυα να κυλήσουν. Και αν το κάνουν, τότε δεν αξίζουν να είναι δίπλα σου.
Θέλω να σε δω χωρίς μάσκα. Να με δεις χωρίς άμυνες. Να παραδεχτούμε ότι δεν είμαστε πάντα χαρούμενοι και πως κάποιες φορές τα καταφέρνουμε να σταθούμε όρθιοι μόνο από πείσμα. Κι αν ο ένας από εμάς κλάψει πρώτος, δεν θα είναι ήττα. Θα είναι λύτρωση.
Δεν θέλω άλλο προσποιητό γέλιο. Δεν θέλω άλλα ανούσια λόγια. Θέλω αλήθεια, όσο κι αν πονάει. Γιατί η αλήθεια, όσο δύσκολη κι αν είναι, έχει κάτι λυτρωτικό. Μας καθαρίζει από όσα μας βαραίνουν και μας κάνει ανθρώπινους ξανά.
Έλα, λοιπόν. Ας παίξουμε ένα παιχνίδι διαφορετικό αυτή τη φορά. Ένα παιχνίδι χωρίς μάσκες, χωρίς προσποίηση. Θα σε κοιτάζω και θα με κοιτάς, και όποιος κλάψει πρώτος θα κερδίσει. Γιατί το κλάμα δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη να παραδεχτείς ότι πονάς. Και ίσως, όταν το κάνουμε μαζί, να καταλάβουμε ότι το να είμαστε αληθινοί είναι το μόνο που αξίζει.
