Γράφει η Φλώρα Σπανού
«Ποιο είναι το όνειρό σου;» Με ρωτάς. Κι εγώ κοιτώντας σε μέσα στα μάτια προσπαθώ μέσα από τις σκέψεις μου να σε ταξιδέψω μέσα σε αυτό.
«Να ξυπνάμε αγκαλιά και να περνάμε όλη τη μέρα μαζί, αυτό είναι το όνειρό μου» σου αποκρίνομαι νοερά.
Τι όμορφα που θα ήταν να ξυπνούσαμε αγκαλιά και να περνούσαμε όλη τη μέρα μαζί.
Να μην βασιζόταν η σχέση μας μόνο σε κλεφτές στιγμές, αλλά να μπορούσαμε να μοιραζόμασταν την κάθε στιγμή της ημέρας μας παρέα.
Τι όμορφα που θα ήταν να με ξυπνούσες με ένα γλυκό σου φιλί, με ένα απαλό σου χάδι, με ένα τρυφερό σου άγγιγμα. Να μην αγχωνόμασταν για τον χρόνο που τρέχει και να μέναμε ξαπλωμένοι πάνω σε αυτά τα ζεστά από τα χνώτα μας σεντόνια.
Να μέναμε ξαπλωμένοι μέχρι να χορταίναμε από αγκαλιές και χάδια, από φιλιά και ερωτόλογα, από παιχνίδια και βλέμματα τρυφερά.
Να πίναμε τον καφέ μας στο μπαλκόνι με ένα καλό πρωινό, που θα είχαμε φτιάξει παρέα, ενώ το φρέσκο αεράκι θα μας ξυπνούσε σιγά σιγά.
Κι ενώ ο ήλιος θα είχε ανέβει αρκετά ψηλά, θα ντυνόμασταν ελαφρά, με αθλητικά παπούτσια και θα παίρναμε το αμάξι μας να πάμε μέχρι τη θάλασσα. Όπου θα παίζαμε σαν δύο μικρά παιδιά κι έπειτα αλαφιασμένοι θα ξαπλώναμε κι οι δυο πάνω στο παγωμένο χαλίκι. Θα σωπαίναμε για λίγο και το μόνο που θα ακουγόταν θα ήτανε το σφύριγμα του ανέμου και το τραγούδισμα της θάλασσας. Τα μυαλά μας θα άδειαζαν από οτιδήποτε τα απασχολούσε, θα αφήναμε το οτιδήποτε να ταξιδέψει μαζί με τον άνεμο, μονάχα εμείς οι δύο θα είχαμε σημασία. Κανείς και τίποτα άλλο.
Και αφού θα είχαμε κάνει αρκετές βόλτες με το αμάξι και το στομάχι θα άρχιζε να διαμαρτύρεται θα σταματούσαμε σε ένα ταβερνάκι με ψαρό μεζέδες, θα πίναμε τα ουζάκια μας κι εσύ θα έλεγες πόσο όμορφα νιώθεις που περνάμε αυτή τη μέρα μαζί. Και πόσο δίκιο είχα τελικά όταν φώναζα τόσο καιρό να τα παρατήσουμε όλα και να περάσουμε μια μέρα μονάχα οι δυο μας.
Γιατί πια η αξία να είσαι με κάποιον όταν δεν μπορείς να περάσεις λίγες στιγμές από τη μέρα σου μαζί του;
Κι αφού θα χόρταινε και το στομάχι θα επιστρέφαμε σπίτι , θα κάναμε ένα ζεστό μπάνιο και θα αφήναμε τον μορφέα να μας πάρει για λίγο αγκαλιά.
Το απόγευμα θα παίζαμε επιτραπέζια στο μικρό μας σαλόνι και θα μαλώναμε ξανά για τις ζαβολιές που θα έκανε ο ένας στον άλλον. Μέχρι που θα καταλήγαμε κουλουριασμένοι στο πάτωμα, ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου.
Κι όταν θα βράδιαζε θα σου έφτιαχνα την αγαπημένη σου μακαρονάδα, θα ανοίγαμε ένα μπουκάλι μπρούσκο και θα χορεύαμε σαν δύο ερωτευμένοι που ξαναζούν τον έρωτα τους από την αρχή ή σαν δυο ερωτευμένοι που οι καταστάσεις δεν τους αφήνουν να περάσουν λίγο χρόνο μαζί.
Πόσο μου έλειψες, πόσο μου λείπεις κάθε βράδυ όταν ξαπλώνω σε αυτά τα κρύα σεντόνια ενώ σε σκέφτομαι αγκαλιά με τον/ την σύντροφό σου.
Πόσο μου λείπεις όταν γυρνάς ξημερώματα από τη δουλειά κι εγώ όλο το βράδυ κοιμάμαι σε ένα άδειο κρεβάτι.
Πόσο μου λείπεις όταν από την κούραση κλείνουν τα βλέφαρα σου και δεν προλαβαίνουμε να πούμε ούτε μία κουβέντα όπως παλιά.
Πόσο μου λείπεις τώρα που η σχέση μας βάλτωσε και μπήκε κι αυτή σε ρυθμούς ρουτίνας.
Πόσο μου λείπεις που νιώθω πως δεν έχεις ανάγκη να με πάρεις μια αγκαλιά.
Πόσο μου λείπεις όταν νιώθω πως το μυαλό σου ταξιδεύει αλλού.
Πόσο μου λείπεις όταν ξέρω πως πρέπει να σε μοιράζομαι με τόσα πράγματα καθημερινά.
Μυρίζει καλοκαίρι. Το αισθάνεσαι; Εγώ απόλυτα. Κι έχω να ανάγκη να νιώσω και μέσα μου πως έχει έρθει το καλοκαίρι.
Δώσε μου μια μέρα μονάχα από σένα.
Λίγες στιγμές ευτυχίας. Αυτή η ρουτίνα μας έχει κουράσει τόσο. Έλα να αναζωπυρώσουμε τη σχέση μας ξανά. Έλα να γνωριστούμε από την αρχή. Έλα να σε νιώσω και πάλι κοντά μου.
Έλα να περάσουμε μια μέρα μονάχα μαζί, να ξυπνάμε αγκαλιά μέσα σε χάδια και φιλιά. Να σε νιώσω και λίγο δικό/ή μου.
Αυτό είναι το όνειρό μου. Να ξυπνάω και να περνάω τη μέρα μαζί σου.
Γίνεται;
