Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Μέσα της έχει ένα παιδί που αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει.
Ένα μικρό παιδί που όπου δει σκανταλια θέλει να τρέξει να την κάνει. Που όταν ακούει κάτι ενθουσιάζεται.
Ένα παιδί που όταν του χαρίζουν σοκολάτα χαίρεται σαν να της χάρισαν τον κόσμο.
Για εκείνη ο κόσμος είναι απλός, έχει σοκολάτες και καλούς ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν την πλήγωσαν και δεν θα την πληγώσουν.
Έχει καταστάσεις που δεν θα την λυγίσουν.
Έχει χαρά και αγάπη.
Μέσα της δεν έχει ούτε ζήλια, ούτε κακία παρά μόνο ένα παράπονο για όλους αυτούς που δεν της φέρθηκαν σωστά.
Προσπαθεί κάθε μέρα να καταλάβει γιατί την πούλησαν, γιατί την μαχαίρωσαν και της έσπασαν στα δυο την καρδία.
Μέσα της είναι παιδί, ένα παιδί που δεν θέλει να μεγαλώσει, ένα παιδί που δεν ήταν έτοιμο να νιώσει τον πόνο, ούτε την κακία.
Δεν ήταν έτοιμη να σπάσει σε χίλια κομμάτια, ούτε να κουβαλήσει τόσο πόνο.
Ήταν μόνο ένα μικρό παιδί.
Μέσα της, γιατί η εμφάνιση της την αδικούσε. Απ’ έξω ήταν μια σωστή γυναίκα, όμως δεν ένιωθε έτσι.
Όσο το σκέφτεται τόσο καταλήγει πως πρέπει να μεγαλώσει, μα δεν θέλει. Καταλήγει στο ότι πρέπει να σκληρύνει και να πετρώσει, να μη γελάει και να βάλει προσωπείο, μα δεν θέλει.
Ξέρει πως για να είναι μέσα της καλά αυτή είναι η λύση όμως τη σιχαίνεται.
Φωνάζει σε όλους πως τους σιχαίνεται. Εκείνη θα μείνει έτσι ακριβώς όπως θέλει. ‘Ένα παιδί, που λατρεύει τα απλά και τα όμορφα της ζωής. Που την κάνει ευτυχισμένη ένα λουλούδι και ο ερχομός του καλοκαιριού.
Θα μείνει εκείνο το παιδί που λατρεύει να τρώει σοκολάτες και να πίνει κρασί, να γελάει και να νιώθει όμορφα. Κι ας την ξαναπληγώσουν. Έχει μέσα της την καρδιά ενός παιδιού. Όλα επουλώνονται και όλα γιατρεύονται. Έχει μάθει να μοιράζει αγάπη και δεν την αγγίζει τίποτα.
Έχει μέσα της ένα παιδί και είναι ο πιο όμορφος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ.
