Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Κι αν ο λόγος είναι υπαρκτός, εγώ θα προσπεράσω.
Τα λόγια σου τα θέλω μου γλυκά να τα σκεπάζουν και το φιλί της αγκαλιάς τον πόνο μου να γιάνουν.
Πάντα μέσα μου κι εσύ να λείπεις.
Κάθε λίγο πιο πολύ νιώθω να με εγκαταλείπεις.
Σκοπός μου εσύ και τ’ όνειρο λατρεία.
Αντηχούν ένα μην φύγεις κι ένα θέλω να σε δω.
Απαντώ μ’ ένα φοβάμαι για σένα.
Το μαζί να μην φοβάσαι μου λες.
Μακάρι να ‘ξερες πόσο σε νοιάζομαι.
Μου λείπουν όλα εκείνα που με κρατούν ζωντανό.
Κοιτώ εμπρός και βάζω στόχους κι ο στόχος μου εσύ μέχρι να σε προφτάσω πριν στρίψεις.
Ξέρω ότι αναγνωρίζεις κάθε μου λέξη, κάθε παλμό που ακούς του δίνεις φωνή.
Ίσως και να ‘ναι εκείνο που μας ένωσε.
Ίσως όμως κι εκείνο που θα μας στερήσει και το μαζί.
Γίνε ο λόγος που ανασαίνω γιατί οι λόγοι δεν μοιράζονται.
Εύχομαι να έχεις κι εσύ έναν λόγο.
Επιστρέφω στο σήμερα και επιμένω.
Είσαι η ενδελέχιά μου.
Εκεί ετάχθεις και θα κατακτηθείς.
Νοσταλγική ιαχή θ’ αφήσω στο κορμί σου.
Τα νύχια και τα δόντια μου την σάρκα να ματώνουν..
