Δε γεννιόσαστε γυναίκες. Γινόσαστε γυναίκες. Simone de Beauvoir
Λένε ότι έχουν τη δικιά τους γιορτή. Ισχύει.
Την αποδεχόμαστε εμείς όμως; Ή απλά ενισχύουμε τη δική τους ανάγκη για αναγνώριση και όχι μόνο;
Είθισται να την και να τις γιορτάζουμε κάθε 8 Μαρτίου! Τη μάνα, την κόρη, την αδερφή, τη γιαγιά, τη φίλη, τη γκόμενα μας αλλά και την πρώην μας.
Τον πραγματικό λόγο της «γιορτής» τον ξέρουμε –θέλω να ελπίζω- αλλά βαθύτερα και πιο ανεκτικά σερνόμαστε πίσω από τις ανάγκες αυτής της μέρας. Πρέπει να τις γιορτάσουμε; Πρέπει να τους δώσουμε ή να τις πάρουμε κάτι; Πρέπει να ευχηθούμε κάτι; Αν ναι για εμάς ή για αυτές;
Σε συνέχεια της προηγούμενης δημοσίευσης μου για το «ξενέρωμα» εδώ θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ακόμη ένα, μικρό αλλά σημαντικό. Αυτό της απογοήτευσης. Εκεί που μπορείς να στηριχτείς και να πέσεις στον «αέρα» της δυναμης τους και να σε εγκαταλείψουν.
Η γυναίκα δε πρέπει να περιμένει γιορτές, παγκόσμιες ημέρες, γιορτές της γκλαμουριάς και της επιβεβαίωσης. Κάθε μέρα να είναι ημέρα αναγνώρισης της θηλυκότητας της, της επιβεβαίωσης της στα απλά και σε αυτά που αντέχει να προσφέρει. Σε αυτά που ξέρει και πώς να τα προσφέρει. Με το σωστό τρόπο και στο σωστό χρόνο.
Με τα λίγα και πολλά που αναφέρω πιο πάνω καταλήγω: «όχι κυρίες και δεσποινίδες μου δε σας αξίζει καμία γιορτή, καμία ευχή και κανένα δώρο»
“Οι γυναίκες θα ήταν πολύ πιο γοητευτικές αν μπορούσαμε να πέσουμε στην αγκαλιά τους χωρίς να πέσουμε στα χέρια τους”
