Γράφει η Zoe Diam.
Να ακούς τους ανθρώπους δίπλα σου. Να τους ακούς όταν σου μιλούν, όταν σου ανοίγονται, όταν προσπαθούν να μοιραστούν κομμάτια από τη ζωή τους μαζί σου.
Ξέρεις, οι περισσότεροι συνήθως δεν ακούμε. Κυριολεκτικά κλείνουμε τ ’αυτιά μας σε οτιδήποτε δεν μας αφορά. Σε αυτό που δεν είναι για εμάς, σε εκείνο που δεν ταυτίζεται με τα θέλω μας. Κλείνουμε τον δίαυλο επικοινωνίας γιατί απλά δεν ταιριάζει στο εγώ μας.
Επιμένουμε να θέλουμε να προσαρμοστούμε σε συγκεκριμένες καταστάσεις, σε ανθρώπους που νομίζουμε ότι είναι για εμάς. Ψάχνουμε την ουσία μα χάνεται στο μέτρημα. Και όσο ψάχνεις να βρεις τι φταίει, πάντα κάτι θα χαλάει. Πάντα κάτι θα στραβώνει και αντί να φτιάχνει, θα σου γυρίζει ανάποδα.
Κυνηγάς ανθρώπους, στιγμές, όνειρα;
Θες να γευτείς το αύριο, το ονειρεύεσαι. Έχεις κάνει μάλιστα και σχέδια για το πώς θα φαντάζει το μέλλον σου. Και τρέχεις και μαζί με σένα, τρέχει και το μυαλό σου.
Μέσα στην ατέρμονη μάχη να τα ζήσεις όλα ξεχνάς στο που είσαι τώρα, που βρίσκεσαι. Αποπροσανατολίζεσαι.
Βιάζεσαι. Βιάζεσαι να φύγεις. Να δεις κόσμο κι άλλο κόσμο. Να γνωρίσεις, να σε γνωρίσουν. Βιάζεσαι να ζήσεις τη ζωή σου και προσπερνάς.
Και ενώ πάλι τρέχεις, συνειδητά βλέπεις πως βρίσκεσαι εκεί. Στο ίδιο σημείο. Αφετηρία και πάλι.
Ξεμπούκωσε για λίγο τα πνευμόνια σου. Καθαρός αέρας και λίγες ανάσες. Γύρνα τα μάτια σου κοιτώντας μπροστά, ευθεία στον ήλιο.
Σου το χρωστάς άλλωστε, το ξέρεις. Χρωστάς και δυο δάκρυα. Χάρισε τα όπου θέλεις.
Μόνο να εύχεσαι πως όταν τ ’αφήσεις να κυλήσουν, θα είναι απέναντι εκείνα τα μάτια. Θα είναι μπροστά σου. Θα είναι τα δικά σου μάτια. Εκείνα τα γνώριμα, τα πολύ οικεία, που φτάνουν στην ψυχή σου και την διαβάζουν χωρίς να χρειάζεται να πεις λέξη.
Οι άνθρωποι κλειδιά, ορόσημο στη ζωή σου.
Εκείνοι που έμαθαν να ακούν, έμαθαν να βλέπουν ευθεία στα μάτια και να καταλαβαίνουν τι έχουν να πουν οι λέξεις. Τις σέβονται, τις χαϊδεύουν, τις προσέχουν και δεν λοιδορούν το νόημα τους. Αναγνωρίζουν την προέλευση τους, τον άνθρωπο που στέκει απέναντι τους.
Να ακούς τους ανθρώπους δίπλα σου. Μην σε δυσκολεύει η απόσταση. Μερικές φορές αποτελεί ένα όμορφο εμπόδιο για να πέσουν τα τείχη. Να ξεδιπλώσεις την ψυχή σου, να την ξεσκεπάσεις για λίγο.
Κι αν μάθαμε να κρύβουμε συναισθήματα και λέξεις, είναι γιατί χρειάστηκε να το κάνουμε. Δεν είναι ότι ξεχάσαμε να νιώθουμε, να αντιδράμε και να αποδεχόμαστε το αληθινό. Δεν είναι ότι δεν ξέρουμε να δίνουμε, απλά ο τρόπος άλλαξε και έτσι άλλαξαν και τα θέλω μας.
Κάποια στιγμή στο παρελθόν, συναντήσαμε εκείνα τα άτομα που μας στιγμάτισαν. Ήταν εκείνα που μας άλλαξαν, μας σκλήρυναν και εν τέλει μας έμαθαν να ξεχωρίζουμε τι δεν ταιριάζει με τις επιθυμίες μας. Μας έμαθαν τι θα πρέπει να αποφεύγουμε και για ποιο πράγμα αξίζει να παλέψουμε.
Εκείνα τα άτομα που δεν ήρθαν για να μείνουν και τυχαία τα γνωρίσαμε, μας έδειξαν πως η ζωή είναι εναλλαγή συναισθημάτων και στιγμών.
Πως ότι δεν ήταν να γίνει εξ ’αρχής δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Κι όση αγάπη να χωράει η ψυχή σου για κάποιον, αν δεν ταιριάζουν οι συχνότητες σας, αν δεν είστε σε θέση να διακρίνετε την μοναδικότητα στα μάτια του άλλου, τότε δεν είναι για να είστε μαζί.
Κι όσα αξίζουμε, είναι όσα εμείς προσφέρουμε στον εαυτό μας. Τίποτα λιγότερο από δικές μας επιλογές. Αγαπάς τον εαυτό σου; εάν ναι, θα βρεις τον τρόπο να τον κάνεις ευτυχισμένο. Επιλέγουμε μόνοι μας αυτό που λέγεται ευτυχία και όσο εύκολο μπορεί να μοιάζει να την συναντήσουμε, να την εντοπίσουμε από την άλλη δεν κάνουμε τον κόπο να απλώσουμε τα χέρια, να την αρπάξουμε.
Και να ξέρεις, αυτό το υπερτιμημένο συναίσθημα όταν δεν βρίσκει ανταπόκριση, φεύγει. Πάει εκεί που του αναλογεί, εκεί που μπορεί να μοιραστεί και να σκορπιστεί.
Ζητάει αποδοχή, αμεσότητα, ξεκάθαρες λέξεις και κουβέντες. Ειλικρινά συναισθήματα και ανθρώπους που θα δίνουν χώρο και χρόνο στον άλλον. Θα σέβονται ο ένας τον άλλον και δεν θα τους πνίγουν οι λέξεις τους.
Μάθε να ακούς τους ανθρώπους δίπλα σου. Να τους ακούς κι ας είσαι αυτός που μιλά λιγότερο. Μπορείς να είσαι εκεί για τον άλλον; Να τον κάνεις να σε εμπιστευτεί; Να του απλώσεις το χέρι, χωρίς να χρειαστεί να στο ζητήσει; Να ξέρεις να μένεις όταν οι άλλοι έχουν διαλέξει να φύγουν;
Κι αν κάποιοι επιλέγουν να μην σπαταλούν ενέργεια και φαιά ουσία, είναι αυτοί που προτιμούν να μην αναλώνονται ούτε να σκορπίζονται αλόγιστα. . Διαλέγουν να μην γίνονται ποτέ επιλέξιμοι. Έτσι έμαθαν, πώς να ξεμάθουν άλλωστε; Θα ήταν μια παράπλευρη οδός. Πώς να είσαι πάντα εκεί για τους άλλους; Να αφιερώνεις χρόνο πολύτιμο, χρόνο δικό σου;
Φως να ρίξεις.. Μην ξεχάσεις.. Να ξεπλύνεις την μαυρίλα μέσα σου..
Μάθε να ακούς τους ανθρώπους σου.. Χρόνο θέλει και ψυχή για να είσαι δίπλα τους.. Τους ακούς;
