Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Σηκώνεις το βλέμμα σου τυχαία και κοιτάς δύο μάτια να σε παρατηρούν. Ένα βλέμμα μέσα στο δικό σου διαπεραστικό, θρασύ, ηλεκτροφόρο!
Χίλιες λέξεις ουρλιάζουν χωρίς να ακουστούν.
Υπάρχει στιγμιαία ένωση χωρίς επαφή. Ηλεκτρισμός δίχως άγγιγμα. Μόνο παράλυση στο κορμί και σιωπή.
Δύο βλέμματα σε μια ματιά. Ο χρόνος σταματά. Όλα γύρω στην αναμονή. Τι πέπλο στιγμιαίας ευτυχίας σε τυλίγει! Τι περίεργη κυριαρχία στο κορμί. Αρκεί ο στιγμιαίος και αναπάντεχος συντονισμός στα βλέμματα. Τι στιγμή!
Μετά στρέφεις το βλέμμα αλλού. Ζητάς να συνέλθεις. Να πάρεις ανάσα. Μα πόσο λαχταράς ξανά και ξανά να χαθείς πάλι μέσα σε αυτό το βλέμμα. Τυχαία. Στιγμιαία. Βαθιά.
Δύο μάτια σε λίγα λεπτά σου μίλησαν, σε κυρίευσαν, σε κατέκτησαν. Τόσο γρήγορα. Τόσο μαγικά.
Τι στιγμή! Όλες οι αισθήσεις στο φουλ. Το μυαλό σε εγρήγορση. Η καρδιά στο φτερό. Αρκεί μια ματιά που θα συναντήσει τη δική σου ξαφνικά, αληθινά, μαγικά.
Όταν ενώνονται τα βλέμματα, σιωπούν τα στόματα. Μα τι άλλο να πουν;
