Φωτογραφίες σου παντού, δικά μας τραγούδια να παίζουν, και εγώ είμαι αλλού. Δικές μας φωτογραφίες παντού, αναμνήσεις μας σκάνε σαν αστραπές, και εγώ είμαι αλλού. Εφτά μήνες και κάτι μέρες. Εφτά μήνες κενό αδιάκοπο, μια πληγή που αιμορραγεί ασταμάτητα, μια πληγή που δεν ξέρω πώς και πότε θα γιατρευτεί. Και εσύ είσαι αλλού.
Η αγκαλιά σου λείπει. Οι κουβέντες μας λείπουν. Τα αστεία μας λείπουν. Εσύ; Λείπεις. Και το χειρότερο; Έλειπες πολύ πριν σε χάσω. Στα μηνύματα που δεν απαντούσες. Στις εξόδους που δεν μπορούσες. Στην καλή κουβέντα που πια δεν ξεστομούσες.
Άργησα, άργησα να καταλάβω. Την υποκρισία, την αδιαφορία. Και η καρδιά μου είναι μισή πια. Χωρίς εσένα, χωρίς το άλλο της μισό. Αυτό υποτίθεται ήμουν για εσένα. Αυτό ήσουν για εμένα.
Φτάνει. Το αίμα πια δεν κυλά. Οι αναμνήσεις παύουν να πονούν τρομερά. Τα τραγούδια μας· πια δεν είναι δικά μας. Και κάπως έτσι η ζωή προχωρά. Δειλά, αργά και συνάμα βιαστικά.
Σου εύχομαι να είσαι καλά.
