Γράφει η Αστέρω
Δεν είμαι εγώ αυτή που χρειάζεσαι. Το έχω πει πολλές φορές στον εαυτό μου, σαν ψίθυρο που γίνεται κραυγή μέσα στη σιωπή της νύχτας. Προσπάθησα να το αρνηθώ, να πείσω τον εαυτό μου ότι ίσως κάνω λάθος, ότι μπορεί να διορθωθώ, να γίνω καλύτερη για σένα. Μα η αλήθεια πάντα επιστρέφει, σκληρή και αδιαπραγμάτευτη. Δεν μπορώ να σου δώσω αυτά που αξίζεις.
Ξέρεις, όταν σε κοιτάζω, βλέπω τη δύναμή σου, το πάθος σου, το φως που κρύβεις μέσα σου. Είσαι προορισμένος για μεγάλα πράγματα, για χαρές που δε γνωρίζουν όρια. Κι εγώ… νιώθω πως είμαι το αντίθετο από αυτό. Αντί να σε σπρώχνω μπροστά, σε κρατάω πίσω. Αντί να γίνω φτερά σου, είμαι το βάρος που σε καθηλώνει.
Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορούμε να το παλέψουμε. Ότι ίσως η αγάπη μας να αρκεί. Μα η αγάπη από μόνη της δεν φτάνει. Εσύ χρειάζεσαι δίπλα σου κάποια που να σε λατρεύει όπως σου αξίζει. Που να γεμίζει τη ζωή σου με φως και σιγουριά. Που να σου δίνει κίνητρο να πετάς ακόμα πιο ψηλά, χωρίς να φοβάσαι ούτε στιγμή ότι μπορεί να πέσεις.
Κι εγώ; Εγώ, όσο κι αν σε αγαπάω, δεν μπορώ να γίνω αυτή η γυναίκα. Η καρδιά μου ραγίζει καθώς το γράφω, αλλά το ξέρω βαθιά μέσα μου πως δεν είμαι αρκετή για σένα. Δε σου αξίζουν τα λάθη μου, οι ανασφάλειές μου, τα άγχη που φέρνω στη ζωή σου. Κι όσο κι αν πονάει, η μόνη αληθινή απόδειξη της αγάπης μου είναι να σε αφήσω να φύγεις.
Θέλω να προχωρήσεις μπροστά. Θέλω να δεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια κάποιας που σε λατρεύει τόσο, που να μη σου αφήνει ούτε ένα ίχνος αμφιβολίας για την αγάπη της. Να βρεις αυτό που εγώ δεν μπορώ να σου δώσω – και να το ζήσεις με όλη σου την ψυχή.
Εγώ θα μείνω εδώ, πίσω, να σε βλέπω να φεύγεις. Θα κρατήσω μέσα μου τη θύμηση της μορφής σου, του χαμόγελού σου, του τρόπου που έλαμπες όταν κοιτούσες τον κόσμο με τα δικά σου μάτια. Δε θα προσπαθήσω να σε σταματήσω, δε θα σε φωνάξω πίσω. Το μόνο που ζητάω είναι να μου επιτρέψεις να σε κοιτάζω την ώρα που απομακρύνεσαι. Να χαθώ για λίγο στη σκιά σου, γνωρίζοντας ότι, έστω και για όσο, ήμουν μέρος της διαδρομής σου.
Δε θα πω ότι είναι εύκολο. Ο πόνος είναι βαθύς, σχεδόν αφόρητος. Μα ξέρω πως είναι σωστό. Η αγάπη δεν είναι κτητική. Δεν είναι εγωιστική. Η αγάπη είναι να θες το καλό του άλλου, ακόμα κι όταν αυτό το καλό δεν περιλαμβάνει εσένα.
Θα μείνω πίσω, λοιπόν, και να ελπίζω και να προσεύχομαι για σένα. Και κάθε φορά που θα σε φαντάζομαι να χαμογελάς, κάθε φορά που θα σε σκέφτομαι να πετυχαίνεις τα όνειρά σου, θα βρίσκω παρηγοριά στο ότι, κάποτε, μοιραστήκαμε μαζί μια μικρή πολύτιμη στιγμή της ζωής σου.
Κι όταν πια θα έχεις βρει αυτό που σου αξίζει, όταν θα έχεις φτάσει εκεί που ανήκεις, ίσως να μπορέσω κι εγώ να βρω την ηρεμία μου. Να μάθω να ζω με την απουσία σου, γνωρίζοντας ότι έκανα αυτό που έπρεπε.
Γιατί η αγάπη, η αληθινή αγάπη, είναι να αφήνεις τον άλλον να πετάξει. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι εσύ θα μείνεις στο έδαφος.
