Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Η ψυχή μου μοιάζει με ένα πορσελάνινο βάζο—ευαίσθητη και πολύτιμη, γεμάτη από τις αρχές που έχτισα πριν ξεκινήσω το ταξίδι της ζωής μου. Δεν περίμενα ποτέ από την τύχη να διαλέξει για μένα, ούτε βασίστηκα σε κάποια συμπαντική συνωμοσία. Με μια καρδιά γεμάτη αθωότητα, βρέθηκα μπροστά σε σταυροδρόμια γεμάτα προκλήσεις, κάνοντας συχνά επιλογές που άφησαν πληγές.
Έδωσα τον εαυτό μου σε ανθρώπους που δεν ήξεραν πώς να με φροντίσουν, ψάχνοντας την αγάπη εκεί που υπήρχε μόνο πόνος. Πίστευα ότι ο χρόνος θα γιατρέψει τις πληγές μου, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι ο χρόνος είναι απλώς μια ανθρώπινη επινόηση. Μπορεί να είναι υποκειμενικός, όμως τα σημάδια που αφήνει είναι ανελέητα πραγματικά.
Τα βράδια, οι μνήμες επιστρέφουν, φέρνοντας μαζί τους ό,τι πίστευα ότι είχα αφήσει πίσω. Οι πληγές ξανανοίγουν, και η ψυχή μου νιώθει να ραγίζει, όπως το πορσελάνινο βάζο. Αισθάνομαι ότι έχασα όλα όσα κάποτε με όριζαν, και κάθε νέα αρχή μοιάζει πιο δύσκολη. Ίσως πρέπει να τα χάσεις όλα για να τα ξαναβρείς, αλλά πώς αποφασίζεις ποια αξίζει να ξαναβρείς;
Μέσα από αυτό το ταξίδι, έγινα ένας τραυματίας του ίδιου μου του εαυτού, κουβαλώντας τα σημάδια του πόνου σαν μόνιμες υπενθυμίσεις. Είμαι μέρος της φύσης, αντιδρώ όπως εκείνη όταν την πληγώνουν, και τα τείχη που έχω υψώσει γύρω μου είναι το δικό μου τελευταίο καταφύγιο. Όποιος θέλει να φτάσει στην καρδιά μου, πρέπει να είναι έτοιμος να διακινδυνεύσει τα πάντα.
Στο τέλος της ημέρας, δεν φοβάμαι τόσο το να μην βρω κάποια να με αγαπήσει, όσο το να μην μπορέσω εγώ να αγαπήσω ξανά. Γιατί η ψυχή μου, αν και εύθραυστη, μπορεί να γίνει αιχμηρή σαν γυαλί όταν σπάσει.
Κι όμως, αυτή η ευαισθησία είναι που με καθιστά ικανό να αγαπήσω βαθιά και αληθινά, όταν βρω κάποιον που θα επιλέξει να φτάσει ως την καρδιά μου.
