Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φοβούνται τη μοναξιά τους. Την έχουν αγκαλιάσει, την έχουν κάνει σπίτι, και δεν την αλλάζουν για κανέναν. Δεν είναι κλειστοί, απλώς δεν ψάχνουν σωτηρία σε κανέναν. Έμαθαν να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους, να γεμίζουν τον χρόνο τους, να κάνουν καλή παρέα στον εαυτό τους. Κι αυτό από μόνο του είναι δύναμη.
Δεν τους τρομάζει αν φύγεις. Γιατί ξέρουν πως θα συνεχίσουν να στέκονται στα πόδια τους. Δεν θα σε κυνηγήσουν, δεν θα σε εκλιπαρήσουν. Όχι από αδιαφορία, αλλά από πληρότητα. Έχουν βρει μέσα τους αυτό που οι περισσότεροι ψάχνουν στους άλλους: ηρεμία. Κι αν επιλέξουν να σε βάλουν στη ζωή τους, να το πάρεις στα σοβαρά. Γιατί δεν το κάνουν από ανάγκη, αλλά από ειλικρίνεια.
Δεν θα σου φέρουν λουλούδια για εντύπωση. Θα σε πάνε να τα δεις ζωντανά. Δεν θέλουν να τους κόψεις για να τους έχεις κοντά σου· θέλουν να τους αφήσεις να ανθίσουν όπως είναι. Να τους αφήσεις χώρο να αναπνέουν. Κι αν έρθουν κοντά σου, είναι γιατί το θέλουν – όχι γιατί τους λείπει κάτι.
Οι άνθρωποι που αγαπούν τη μοναξιά τους δεν είναι απόμακροι. Είναι απλώς προσεκτικοί. Έχουν μάθει να ξεχωρίζουν ποιος έρχεται για να μοιραστεί και ποιος έρχεται για να γεμίσει το κενό του. Κι αν σε αγαπήσουν, θα είναι γιατί είδαν σε σένα κάτι αληθινό, όχι γιατί τους γλιτώνεις από τη σιωπή τους.
Να φοβάσαι, λοιπόν, όχι αυτούς που μένουν μόνοι, αλλά εκείνους που δεν αντέχουν τον εαυτό τους. Που πηδούν από σχέση σε σχέση απλώς για να μην μείνουν στο σκοτάδι τους. Αυτούς που σε κρατούν επειδή δεν αντέχουν να κοιτάξουν τον καθρέφτη.
Εκείνοι δεν σ’ αγαπούν. Αγαπούν το κενό τους.
Κι εσύ, το μόνο που δεν χρειάζεσαι, είναι άνθρωποι που σε έχουν για γέμισμα.
