Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Το “συγγνώμη” δεν αναιρεί το “ήξερες τι έκανες”. Όσο κι αν το λες, όσο γλυκά κι αν το ντύσεις, δεν ξεχνιέται η στιγμή που κοίταξες και επέλεξες να πληγώσεις. Δεν ήταν λάθος. Δεν ήταν στιγμιαίο. Ήταν επιλογή. Και αυτό είναι που δεν σβήνει. Δεν ήταν αφέλεια. Ήταν απόφαση.
Κι αν θες να είμαστε ειλικρινείς, η συγγνώμη έχει αξία μόνο όταν έρχεται από άνθρωπο που δεν ξέρει να πληγώνει ελαφρά τη καρδία. Όχι από εκείνον που έσπασε κάτι μέσα σου και τώρα προσπαθεί να το κολλήσει με δυο λέξεις. Γιατί το ξέρεις – οι πράξεις δεν ξεγίνονται. Και κάποια “συγγνώμη” έρχονται αργά. Ή έρχονται από ανθρώπους που το μόνο που τους νοιάζει είναι να ξελαφρώσουν τη δική τους ενοχή, όχι να επουλώσουν τη δική σου πληγή.
Το πρόβλημα δεν είναι το λάθος. Όλοι κάνουμε. Το πρόβλημα είναι το ότι ήξερες. Είδες το βλέμμα, άκουσες τη φωνή, κατάλαβες το κόστος – και παρ’ όλα αυτά, το έκανες. Γιατί έτσι σε βόλευε. Γιατί νόμιζες πως ο άλλος δεν θα καταλάβει. Ή, χειρότερα, πως θα σε συγχωρήσει όπως και να ‘χει.
Μα δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν έχουν όλοι την ίδια αντοχή, την ίδια άμυνα, την ίδια ανάγκη να “σε κρατήσουν”. Κάποιοι, όταν πληγωθούν, δεν ξανακοιτάνε πίσω. Και εσύ δεν το σκέφτηκες αυτό. Έκανες ό,τι έκανες με το θράσος εκείνου που θεωρεί τον άλλον δεδομένο.
Οπότε, όχι. Δεν φτάνει η συγγνώμη. Αν ήθελες να μην πονέσεις, ας μην το έκανες. Αν ήθελες να μείνεις, να μην έφευγες έτσι. Αν ήθελες να με σώσεις, να μην με ρίχνεις πρώτα στο νερό.
Κάποιες πληγές δεν κλείνουν με λόγια. Και μερικές συγγνώμες ποτέ δεν άξιζαν να ειπωθούν.
