Γράφει η Έφη Νερούτσου
Αγάπη. Σ αγαπώ. Με αγαπάει.
Πόσοι λένε αυτές τις λέξεις, πόσοι ξέρουν τι σημαίνουν και πόσοι γνωρίζουν όντως να αγαπάνε;
Η αγάπη είναι το πιο όμορφο πράγμα. Μπορεί να την νιώσεις για κάποιον από το πρώτο λεπτό. Μπορεί να αγαπήσεις τον τρόπο που χαμογελάει, μπορεί να αγαπήσεις τα μάτια του, τα αστεία του. Μπορείς να αγαπήσεις οτιδήποτε στον απέναντι σου ακόμη και αν δεν τον ξέρεις τόσο καλά.
Η αγάπη είναι σεβασμός και αλληλοεκτίμηση. Είναι όλες οι όμορφες λέξεις μαζί.
Δεν είναι ανταλλαγή συναισθημάτων. Δεν αγαπάς επειδή σε αγαπάνε. Αγαπάς επειδή έτσι το νιώθεις.
Ίσως με τον απέναντι σου να μην είστε μαζί, ίσως να είστε στο μέλλον αλλά ίσως και να μην υπάρξετε ποτέ μαζί. Αυτό δεν σημαίνει πως σταματάς να τον αγαπάς.
Ακόμη και αν είναι μακριά, ακόμη και αν δεν μιλάτε πια με γλυκόλογα και κάθε μέρα αυτο δεν πρέπει να αλλάζει αυτό που νιώθεις.
Ξέρεις, γράφω πρέπει γιατί κάπου έχουμε μπερδευτεί νομίζω με την αγάπη.
Η αγάπη δεν είναι εκδικητική. Τον αγαπάς τον άλλον είτε είναι μαζί σου, είτε όχι. Θες να είναι καλά, να χαμογελάει, να πηγαίνει καλά στην δουλειά του και ακόμη και όταν βλέπεις μια φωτογραφία του να χαμογελάς.
Με λίγα λόγια να χαίρεσαι πραγματικά για εκείνον αν θες να λες πως τον αγαπάς.
Ο έρωτας είναι άλλο πράγμα. Δεν υπάρχει λογική. Ακολουθείς πιστά την έκφραση “Ή όλα ή τίποτα”.
Δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη και καλό θα ήταν να μην τα μπερδεύουμε.
Δεν αγαπώ πολλούς ανθρώπους με την έννοια αυτή. Αγαπώ λίγους αλλά ξέρω να αγαπώ και είμαι περήφανη για αυτό.
Ή αγαπάς ή όχι. Ρήμα ξε-αγαπάω δεν υπάρχει.
Σας φιλώ και σας αγαπώ.
