Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Είσαι το όνειρό μου. Είσαι το όνειρό μου. Είσαι το όνειρό μου. Το γράφω πολλές φορές για να το συνειδητοποιήσω. Ήσουν πάντα σε μια άκρη του μυαλού μου. Εσένα περίμενα, εσένα λαχταρούσα. Τα χέρια μου μια σφιχτή αγκαλιά για σένα. Το στόμα μου ένα παθιασμένο φιλί. Το σώμα μου δέκα σώματα τυλιγμένα στο κορμί σου. Το μυαλό μου γεμάτο απ’την ψυχή σου.
Η ψυχή γεμάτη απ’τα λόγια σου, απ’τα φιλιά σου, απ’το όνειρο της καρδιάς σου. Υπόσχεση, να είσαι πάντα εδώ. Υπόσχεση, να είμαι πάντα εδώ. Μαζί να κάνουμε τ’όνειρό μας ζωή. Την ζωή που θα ζήσουμε μαζί. Μια χάρη, να μ’αγαπάς. Μια χάρη, να σ’αγαπώ. Σε νιώθω τόσο μέσα μου, έχεις τρυπώσεις σ’όλες τις φλέβες της ψυχής μου που αισθάνομαι ότι ήσουν ανέκαθεν εκεί.
Όταν σε σκέφτομαι είναι σαν να με χαϊδεύουν δέκα χέρια, όταν σε νιώθω είναι σαν να με τρυπάνε δέκα αναπνοές. Φωνάζεις παντού με δέκα φωνές σε μένα. Γιατί όταν νοιώθω, νοιώθω πολύ, με οι κι όχι με ένα σκέτο ι, γιατί το ο με παραπέμπει στο όνειρο που δεν έζησα ακόμη, στην οδύνη που βγαίνει απ’την συγκίνηση και στο όνομα.. τ’όνομά σου.
