Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης
Υπάρχει μια ανυπομονησία που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Ξέρεις, εκείνο το συναίσθημα που σε κάνει να κοιτάς το ρολόι σου συνέχεια, να μετράς τις ώρες, να φτιάχνεις σενάρια στο κεφάλι σου για το πώς θα είναι η στιγμή που θα την ξαναδείς. Είναι σαν να χάνεται κάθε άλλη σκέψη, σαν να εξαφανίζεται ο κόσμος γύρω σου, γιατί το μόνο που έχει σημασία είναι αυτή.
Δεν είναι απλά έρωτας· είναι προσμονή. Μια προσμονή που σε γεμίζει αλλά και σε βασανίζει ταυτόχρονα. Σε κάνει να θέλεις να τρέξεις, να πετάξεις, να φτάσεις κοντά της όσο πιο γρήγορα γίνεται. Γιατί ξέρεις πως όταν είσαι μαζί της, όλα έχουν νόημα. Ο χρόνος αποκτά άλλη βαρύτητα, η ζωή άλλη γεύση.
Θυμάμαι ακόμα την τελευταία φορά που την είδα. Το χαμόγελό της, αυτό το φωτεινό, που έκανε την καρδιά μου να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά. Τον τρόπο που μιλούσε, τις κινήσεις της, την άνεση που ένιωθε και μου μετέδιδε. Και τώρα, το μόνο που σκέφτομαι είναι πότε θα ξαναζήσω αυτό το συναίσθημα. Πότε θα την αντικρίσω ξανά, πότε θα γεμίσει η μέρα μου με το φως που μόνο εκείνη φέρνει.
Ξέρεις τι είναι τρελό; Δεν είναι μόνο το ότι μου λείπει. Είναι ότι με έχει κάνει να βλέπω τον κόσμο διαφορετικά. Κάθε μέρα που περνάει μακριά της, είναι μια μέρα που λείπει κάτι σημαντικό. Και κάθε μέρα που τη βλέπω, είναι σαν να κερδίζω λίγο παραπάνω χρόνο, σαν να αναπληρώνεται ένα κομμάτι που έλειπε.
Και τι να κάνεις όταν η σκέψη της είναι παντού; Στα τραγούδια που ακούς, στις διαδρομές που περπατάς, ακόμα και στις σιωπές σου. Μπορεί να μην είναι εκεί, αλλά είναι. Είναι σε κάθε γωνιά του μυαλού σου, σε κάθε χτύπο της καρδιάς σου.
Το μόνο που σκέφτομαι, λοιπόν, είναι πότε θα τη ξαναδώ. Γιατί ξέρω πως όταν αυτό συμβεί, ο κόσμος μου θα γίνει ξανά όπως πρέπει να είναι: γεμάτος από εκείνη.
