Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Δεν μου αρέσει να τελειώνω έτσι ιστορίες, ούτε να λέω αντίο τόσο βιαστικά αλλά ξέρεις μωρέ ξενέρωσα που μας παράτησες τόσο εύκολα. Δεν προσπάθησες και εγώ μάταια πάλευα να μην χαθεί αυτό που έχουμε.
Στην πρώτη δυσκολία έτρεξες όσο πιο μακριά μπορούσες, μα ο έρωτας αγάπη μου στις δυσκολίες φαίνεται εάν έχει χτιστεί σωστά.
Όταν πέσει ο ένας ο άλλος να είναι δίπλα του και να τον στηρίξει. Όταν έρθουν τα μαύρα σύννεφα και οι μπόρες να κρατάτε το χέρι ο ένας του άλλου και να τα ζήσετε όλα μαζί. Τι να το κάνω εγώ άμα στη πρώτη δυσκολία το βάζεις στα πόδια;
Εάν είσαι δειλός και κρύβεσαι πίσω από δήθεν “δεν μπορώ” για να κρυφτείς από τα προβλήματα; Εγώ σε θέλω πλάι μου και όχι πίσω μου. Δεν γίνεται να προσπαθώ για ένα μαζί που στην ουσία είναι μόνο του.
Και έτσι που λες ξενέρωσα γιατί η προσπάθεια σου ήταν ανύπαρκτη μωρέ όπως τα συναισθήματα σου, και εγώ σε καταστάσεις που βλέπω να γίνονται όλα με το ζόρι αποχωρώ. Όταν ξενερώσω δεν επιστρέφω ξανά, κάνω μια φορά το λάθος, παίρνω το μάθημα και φεύγω.
