Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Και αν ακόμα δεν έμαθες πως η ομορφιά βγαίνει από την ψυχή σου.
Και αν ακόμα δεν ήθελες να δεις πως όλα τα όμορφα ξεκινάνε από κάπου εκεί μέσα βαθιά, δίπλα από την καρδιά, μέσα στην ψυχή.
Και αν ακόμα πιστεύεις πως το να ντύνεις με αστραφτερά χρυσάφια το σώμα σου και το να ζωγραφίζεις το πρόσωπό σου θα σε κάνει αρεστό.
Και αν ακόμα πιο πολύ προσπαθείς να δείχνεσαι.
Και αν ακόμα τα όργανά σου τα έχεις απλά για να ζεις και όχι για να δίνεις.
Τα σπλάχνα σου απλά κοιμούνται και εσύ τα αφήνεις χωρίς καμία προσπάθεια αφύπνισης, εκεί θαμπωμένα, αφημένα στο τίποτα του φαίνεσθαι.
Και αν ακόμα σταμάτησες να βλέπεις την πραγματική ατόφια ομορφιά.
Και αν τα μάτια σου χύνουν δάκρυα για τα σκουπίδια γύρω σου που εσύ τα μεταφράζεις σε λιβάδια από παπαρούνες.
Και αν ακόμα θαμπώθηκες από την ασχήμια της απανθρωπιάς που μοιάζει με ένα όμορφα τυλιγμένο δώρο.
Και αν ακόμα το τίποτα το μετέτρεψες σε αγάπη, νοιάξιμο, πάθος, ένα τίποτα καλά καμωμένο στα δικά σου μέτρα για να νιώθεις πως απλά υπάρχεις.
Τότε, κρίμα αλλά σταμάτησες να αναπνέεις χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, χωρίς όραση, χωρίς όσφρηση, χωρίς σάλιο και γεύση.
Κρίμα.
