Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Ένα αδιέξοδο είμαστε.
Αυτό ήμασταν από την πρώτη στιγμή κι ας προσπαθήσαμε στο όνομα του έρωτα, της καύλας, της καψούρας, να αυτο-βαφτιστούμε κάτι άλλο.
Μην γελιέσαι μωρέ, ένα αδιέξοδο ήμασταν και μάλιστα με ημερομηνία λήξης.
Κι έτσι τα ζήσαμε όλα στο κόκκινο. Όλα στο πολύ. Χωρίς να αφήσουμε ανάσα να πάει χαμένη.
Χωρίς να ξεκολλήσουμε ο ένας τα χείλια του από τον άλλο.
Χωρίς να μετρήσουμε αν πέρασαν λεπτά, ώρες ή μέρες.
Ξέραμε ότι το τέλος είναι στην επόμενη στροφή και τα ζήσαμε όλα.
Και τα σημάδια που άφησε αυτό το τελευταίο φιλί πριν το τέλος, ξέραμε πως δεν θα σβήσουν ποτέ.
Εκείνο το σημάδι στο λαιμό μου, που χαϊδεύω ασυναίσθητα κάθε φορά που σε σκέφτομαι.
Εκείνη τη γρατζουνιά στην πλάτη μου, που ποτέ δεν έφυγε.
Άραγε τι λες όταν σε ρωτάνε για το σημάδι σου;
Ξέρεις, εκείνo το μικρό σημάδι, στον ώμο σου, από την τελευταία νύχτα, πριν το αδιέξοδο γίνει η πραγματικότητά μας.
Τι ιστορία έφτιαξες για να μην τους πεις πως ήταν ένας έρωτας που άξιζε;
