Γράφει η Τζένη Ζάικου
Αγαπητέ αναγνώστη,
Καλά αυτά για τα οποία γκρινιάζουμε, μα τί γίνεται με εκείνα για το οποία δεν μιλάμε ποτέ;
Αυτά τα οποία είναι ιδιαίτερα επίπονα, τα μυστήρια μονοπάτια του μυαλού μας που δεν μοιραζόμαστε με κανέναν;
Συνήθως τέτοια αγκάθια αποτελούν καταστάσεις, μνήμες και συναισθήματα τα οποία δεν μπορούμε να διαχειριστούμε. Ή μπορεί απλά και να μην θέλουμε βρε αδερφέ.
Κακό πράγμα η άρνηση, μα ίσως ώρες-ώρες αναγκαία για να βγάλεις την ημέρα, τη βδομάδα ή ακόμα και τον χρόνο.
Γιατί, ναι, υπάρχουν χρόνια ολόκληρα τα οποία μπορεί να μας έχουν κάνει τη ζωή λίγο πιο μαύρη και σίγουρα οι περισσότεροι από εμάς έχουμε γνωρίσει μερικά τέτοια.
Το πιο περίεργο με αυτούς τους καιρούς είναι η ανακύκλωση συναισθημάτων.
Το σοκ λόγω γεγονότων, η υπομονή και επιμονή για να τα αντιμετωπίσουμε, η πίστη πως όλα θα γίνουν καλύτερα, το survival mode, που λένε και οι ξένοι, και, τέλος, η αίσθηση πνιγμού και η πεποίθηση πως τίποτα δεν θ’αλλάξει. Και όλα αυτά για να γυρίσεις πίσω στην επιμονή και την πίστη την επόμενη εβδομάδα και να τα πάρεις από την αρχή.
Άνθρωποι που ζουν έτσι χρόνια ολόκληρα, θα έπρεπε να λαμβάνουν ένα παράσημο και έναν παχυλό τραπεζικό λογαριασμό για να αναπληρώσουν τις χαμένες στιγμές και να επανέλθουν στην προηγούμενη ψυχολογική τους κατάσταση, αν θέλεις τη γνώμη μου.
Η ζωή όμως – και η κοινωνία που ζούμε – έχει την τάση να μας υπενθυμίζει με κυνικό και ενίοτε βάναυσο τρόπο ότι η ζωή συνεχίζεται, ο αγώνας συνεχίζεται και αν θέλεις να μείνεις στο παιχνίδι πρέπει να το κάνεις γαργάρα και να βρεις τρόπο να τραβήξεις τον εαυτό σου από τα σκοτάδια χωρίς τον λογαριασμό και τις διακοπές που τόσο χρειάζεσαι.
Μέρες του Αυγούστου που είναι λοιπόν, θέλω να σου θυμίσω πως όσο χωμένος με το κεφάλι κι αν νιώθεις σε μία κατάσταση, όση στεναχώρια, όσο άγχος και να έχεις, πάρε έναν φίλο, τον συντροφό σου, τη μαμά σου, έναν άνθρωπο τέλος πάντων που να μοιάζει σαν προσωπικός σου ήλιος όταν το χρειάζεσαι και πήγαινε στη πιο κοντινή παραλία – ή και στο πιο κοντινό βουνό – που μπορείς να βρεις, ακόμα κι αν είναι αυθημερόν, ακόμα κι αν θα περάσετε περισσότερη ώρα στη διαδρομή παρά στον προορισμό, και μόλις φτάσεις εκεί, στάσου και απλά ανέπνευσε.
Η αναπνοή μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη υπόθεση, ειδικά στη δουλειά σου, στη πόλη σου, στη ρουτίνα σου.
Χάρισε στον εαυτό σου λοιπόν, έστω και μερικές ώρες ελευθερίας, μακριά από προβλήματα, έγνοιες και στεναχώριες. Άστες πίσω.
Ή αν θέλεις να τις πάρεις μαζί, μόλις φτάσεις στον προορισμό σου, άνοιξε την τσάντα σου και απελευθέρωσέ τες. Άστες να φύγουν με το θαλασσινό αεράκι, ή να χαθούν μέσα στα φύλλα των δέντρων και απλά ανάσανε.
Απλά αυτό και όλα θα πάνε καλά.
