Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Τ’ ανείπωτα…
Ξανά εδώ.
Πάλι τριγυρνάμε σ’ εκείνο που μοσχοβολά τόσα χρόνια.
Με αργά βήματα τρέχεις.
Τρέχεις να ξεφύγεις απ’ τη σκιά σου.
Χρόνια τώρα τα ίδια νομίζεις γίνονται, μα καινούργια έρχονται στο προσκήνιο.
Λόγια, λόγια, λόγια…
Πάνω χέρι, κάτω χέρι μα στα ανείπωτα κρύφτηκε η ουσία.
Εγώ, εσύ κι εσύ εγώ!
Ποιος μιλάει την αλήθεια και ποιος το ψέμα;
Ποιος φοβάται το Γιάννη και ποιος το θεριό;
Εγώ Ουρανός κι εσύ Γη, μα πότε υπήρξε το ένα χωρίς το άλλο;
Για ποια παιχνίδια εξουσίας μου μιλά ο εγωισμός σου και δεν βλέπεις στα μάτια μου να καθρεπτίζεται η καρδιά μου;
Δεν έχω άλλες σκέψεις και δεν θέλω πια. Δυο ποτήρια κι ένα κόκκινο κρασί σφράγισαν την αλήθεια.
Ποιος την ξέρει στο τώρα;
Αφού κι εσύ κι εγώ κατάματα να την κοιτάξουμε ποτέ μας δεν τολμήσαμε.
Κομμάτι απ’ την καρδιά μου είσαι κι εγώ απ’ τη δικιά σου!
Απ’ τα ίδια καμωμένοι μα και τόσο διαφορετικοί.
Ένας ουρανός και μια γη που συναντιούνται στη μέση, εκεί που το φιλί ενώνει, ό,τι ο φόβος χωρίζει.
Και τ’ ανείπωτα που δεν εκφράστηκαν, θα στοιχειώνουν τη νύχτα που τα μάτια σου δάκρυσαν.
Ίσως γιατί κι εγώ κι εσύ δεν αντέχουμε το αντίο…
