Γράφει o Άρης Γρηγοριάδης
Αυτό το καλοκαίρι θα μας βρει μαζί. Κάπου μακριά απ’την Αθήνα, σε μια θάλασσα, που θα τη βλέπουμε για πρώτη φορά.
Στην άμμο μ’ ένα ξύλο, θα γράψω τα αρχικά μας και συ θα μου χαμογελάσεις. Κι όταν θα λερώνομαι στη μύτη με παγωτό, εσύ θα με φιλάς.
Αυτό το καλοκαίρι, το φιλί μας θα έχει γεύση πικρή σοκολάτα.
Και τα βράδια, ελαφρώς μεθυσμένος θα σου τραγουδάω το “τόσα καλοκαίρια, μου ‘χαν φύγει από τα χέρια…”
Σ’ ένα μόνο καλοκαίρι μαζί σου, θα ξεχάσω όλους μου τους χειμώνες. Με ένα back pack, χωρίς τίποτα περιττό, θα σ’ακολουθήσω χωρίς να ρωτήσω πού πάμε. Κι όταν κουραστείς, θα χαράζω σημάδια στο χάρτη και θα φτιάχνω εγώ τα επόμενα ταξίδια μας.
Για εκείνο το “κάπου”.
Μέχρι να μην υπάρχει πια κανένας λόγος να γυρίσουμε πίσω. Μέχρι να ξεμακρύνουν τόσο πολύ τα “αλλά”, που πια να μη τα βλέπουμε.
Μέχρι να ζήσουμε όλα όσα μας αξίζουν. Μέχρι να ζήσουμε τον έρωτα που μας αξίζει.
Κι ύστερα, ας έρθει ο χειμώνας ξανά.
