Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είσαι αχάριστος. Ποτέ δεν ήσουν. Δίνεις, αλλά με τον δικό σου τρόπο. Ίσως όχι με τις μεγάλες, θεαματικές κινήσεις που κάποιοι θεωρούν αγάπη. Όμως δίνεις. Στο βλέμμα σου, στην αγκαλιά σου, στα μικρά «να προσέχεις» που αφήνεις πίσω σου σαν κρυφά σημάδια πως είσαι εδώ.
Είσαι λαθρεπιβάτης, ναι. Όχι γιατί δεν έχεις να δώσεις, αλλά γιατί ποτέ δεν πίστεψες ότι το δικό σου «κάτι» μπορεί να αξίζει για μένα. Δεν κατάλαβες πως εγώ δεν περίμενα τέλειες δηλώσεις, ούτε μεγαλοπρεπείς αποδείξεις. Περίμενα μόνο αυτό που είσαι. Ακριβώς αυτό που είσαι.
Σε φροντίζω γιατί το έχω ανάγκη. Όχι γιατί το απαιτείς, αλλά γιατί το αξίζεις. Κάθε μικρή σου αδυναμία, κάθε σιωπή σου, κάθε φόβος που κρύβεις πίσω από το δυναμικό σου πρόσωπο, με κάνει να θέλω να σε προστατεύσω. Να σου στρώσω το δρόμο, να σου ανάψω φως όταν όλα γύρω σου μοιάζουν σκοτεινά.
Και ξέρω ότι δίνεις πίσω. Δίνεις το χάδι σου όταν η μέρα μου έχει βαρύνει. Το χιούμορ σου όταν όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά. Εκείνο το «είμαι εδώ» που δεν χρειάζεται να το πεις δυνατά, γιατί το νιώθω σε κάθε σου κίνηση.
Είσαι λαθρεπιβάτης γιατί δεν έμαθες ποτέ να πιστεύεις στον εαυτό σου. Αλλά εγώ βλέπω κάτι περισσότερο σε σένα. Βλέπω την αξία σου, βλέπω τα μικρά, πολύτιμα δώρα που μου χαρίζεις χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Βλέπω πίσω από τον εγωισμό τους φόβους σου, ακόμα και τις ανασφάλειές σου.
Κι έτσι, συνεχίζω να πληρώνω τα ναύλα σου, στην μοίρα. Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί θέλω να σε κρατήσω κοντά μου. Γιατί, ακόμα κι αν δεν το βλέπεις, το ταξίδι μαζί σου είναι αυτό που κάνει τη ζωή μου να αξίζει. Και το δικό σου «κάτι»; Για μένα, είναι τα πάντα.
Και κάπως έτσι, έγινες δύναμη και αδυναμία. Κι αυτός, είναι ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός.
