Γράφει η Λιάνα
Και το μαρτύριο κάποια στιγμή θα περάσει. Η θλίψη αυτών των ημερών θα αρχίσει να χάνεται, αφήνοντας σίγουρα, ένα ανεξίτηλο σημάδι κι ένα παράξενο κενό στις καρδιές όλων μας.
Σιγά σιγά θα αναπνεύσουμε πάλι το οξυγόνο που τόσο άδικα μας στέρησε ένας εχθρός αόρατος και ύπουλος. Θα ξαναζήσουμε, θα ξαναπιστέψουμε, θα ξανακάνουμε όνειρα.
Μέχρι όμως εκείνη την πολυπόθητη – για όλους μας – μέρα, πρέπει να καταφέρουμε να μείνουμε άνθρωποι, με κάθε βαθύ νόημα που κρύβει αυτή η λέξη.
Ένα χαμόγελο, μια καλημέρα ζεστή, ένα αστείο, ακόμα και στους άγνωστους που συναντάμε στο δρόμο, έχουν τη δύναμη να γαληνεύουν το φόβο που βιώνουμε τόσο άδικα. Μαλακώνει λίγο η ψυχή, αντέχει, ενδυναμώνεται.
Ήρθε η ώρα, που όλοι, οφείλουμε να αποδείξουμε πως στηρίζοντας ο ένας τον άλλον, θα περάσουμε τις δοκιμασίες. Ήρθε η ώρα που η αγάπη θα πρέπει να μονιάσει τον κόσμο ολόκληρο, για να ανθίσει, να μοσχοβολύσει, να ξορκίσει το κακό και να γεννήσει την ελπίδα. Να γεμίσει αυτόν τον μαύρο καμβά που αντικρίζουμε, με κάθε λογής χρώμα.
Και περισσότερο, ποτέ μα ποτέ, για όλη την υπόλοιπη ζωή μας, δεν πρέπει πια να δειλιάσουμε ή να φοβηθούμε, να δείχνουμε σε όσους είναι δίπλα μας, πόσα αξίζουν για μας. Να μην ξεχνάμε τα “ευχαριστώ”, τα “σ’ αγαπώ”, τα “συγνώμη” κι όσα ακόμα μας φαινόντουσαν αυτονόητα, προτού εισβάλει στην καθημερινότητα μας όλη αυτή η ανασφάλεια.
Ένα μεγάλο μάθημα παίρνουμε όλοι, ανεξαιρέτως θέσης, πλούτου, ομορφιάς, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ενωμένοι θα χτίσουμε ένα καινούργιο αύριο, ενωμένοι θα κερδίσουμε τη ζωή μας πίσω, ενωμένοι θα προχωρήσουμε σε έναν καλύτερο κόσμο…
