Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Όταν είναι ερωτευμένοι οι άνθρωποι λένε πολλά, πάρα πολλά. Ειδικά τον πρώτο καιρό, υπάρχει ένα ροζ συννεφάκι, από το οποίο δεν θέλει να κατέβει κάνεις από τους δύο. Όλα φαίνονται ιδανικά και τίποτα δεν είναι ικανό να χαλάσει τη μαγεία.
Και ύστερα; Φεύγει η υπερβολή και οι άνθρωποι επανέρχονται στους φυσιολογικούς ρυθμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι τελειώνει ο έρωτας, απλά κατά κάποιο τρόπο εκλογικεύεται, γίνεται δηλαδή περισσότερο “διαχειρίσιμος”.
Αρχίζουν τότε και φαίνονται τα αληθινά συναισθήματα. Είναι το σημείο εκείνο που δεν φτάνει να λες τα μεγάλα λόγια, αλλά πρέπει και να τα εννοείς. Τότε δείχνεις και τι περιμένεις από τη σχέση που έχεις.
Αν είσαι μόνο άνθρωπος του “θα”, και από πράξεις τίποτα, τότε στην πραγματικότητα ζητάς κάτι εφήμερο και λιγότερο ουσιαστικό. Αν πάλι δείχνεις με πράξεις τα συναισθήματα σου, τότε μάλλον εννοούσες αυτά που έλεγες από τον πρώτο καιρό και τα λόγια σου δεν ήταν προϊόν ενθουσιασμού.
Ένα και ένα κάνουν δύο. Σε μια σχέση την διαφορά την κάνουν οι πράξεις. Δεν την κάνουν ούτε οι υποσχέσεις, ούτε τα μεγάλα και παχιά λόγια. Αυτά είναι ωραία να τα ακούς αλλά από ένα σημείο και μετά χάνουν την αξία τους. Δεν μπορείς να στηρίξεις μια σχέση στα λόγια και αν το κάνεις λες ψέματα στον ίδιο σου τον εαυτό.
Η μόνη εγγύηση σε μια σχέση είναι η έμπρακτη απόδειξη των λόγων. Αυτή παρέχει εμπιστοσύνη και φέρνει κοντά τους ανθρώπους .
Γιατί όπως είχε πει και ο Κουβανός ποιητής Χοσέ Μαρτί : «ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι, είναι να το κάνεις». Στον αντίποδα: «έπεα πτερόεντα», έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Τα λόγια πετούν και χάνονται…
