Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Στη σημερινή εποχή έχουμε μπερδέψει λίγο κάποια πράγματα αναφορικά με τον διάλογο. Άλλο το «σκέφτομαι να κάνω κάτι και το συζητώ μαζί σου, αφού έχουμε σχέση» και άλλο το «έχω πάρει την απόφασή μου και απλά στην ανακοινώνω». Στην πρώτη περίπτωση μπορούμε να κάνουμε μια εποικοδομητική συζήτηση και να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα, ενώ στη δεύτερη η απόφαση έχει παρθεί και απλά ο «διάλογος» γίνεται τυπικά. Να το πούμε πιο απλά; Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει σεβασμός της προσωπικότητας του άλλου και αποδοχή των ορίων της σχέσης, ενώ στη δεύτερη υπάρχει ένα τεράστιο «Εγώ» που επιβάλλεται.
Κάποιος βέβαια, κάνοντας τον συνήγορο του διαβόλου, θα σου πει: «Για όσα με αφορούν αποφασίζω μόνο εγώ. Σιγά να μην ζητήσω τη γνώμη του άλλου». Εδώ όμως είναι το λάθος. Δεν μπορείς σε μια σχέση να είσαι ασύδωτος και να μην έχεις όρια, γιατί αυτό που γουστάρεις εσύ μπορεί να έχει επιπτώσεις στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Εξάλλου, στη δημοκρατία λέμε ότι η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου.
Αν παρ’ όλα αυτά θες να κάνεις στη ζωή σου ό,τι σου αρέσει, χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν, μπορείς να διαλέξεις free καταστάσεις που ίσως να σου ταιριάξουν καλύτερα ή άτομα που έχουν τον ίδιο τρόπο ζωής με εσένα.
Είναι σημαντικό να ξέρεις τι θέλεις στη ζωή σου και να το επικοινωνείς σωστά στους άλλους. Για να μη παραπονιέσαι ότι δεν σε καταλαβαίνουν ενώ στην ουσία δεν τους έχεις δώσει την ευκαιρία να συμμετέχουν ισότιμα στη σχέση , μετατρέποντάς τους έτσι σε θύματα του «Εγώ» σου.
