Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Δεν είναι ζωή, αγάπη μου, αν είναι μέτρια. Ή όλα ή τίποτα, μωρό μου. Έτσι λειτουργώ εγώ. Ή θα τα δώσω όλα ή τίποτα και ας τσακιστώ στο τέλος. Δεν με νοιάζει καθόλου, αρκεί που έκανα αυτό που γούσταρα. Αρκεί που τα έδωσα όλα μέχρι το τέλος, κι ας πόνεσα, κι ας έκλαψα. Τώρα πια δεν με ενδιαφέρει. Δεν ταιριάζει στη ζωή μας η μετριότητα. Δες, την κάνει μικρή, ανούσια, τόσο λίγη, ένα τίποτα!
Ή όλα ή τίποτα. Τα μέτρια δεν αξίζουν σε μας τους δυνατούς, δεν αξίζουν τους έρωτες μας, την αγάπη και το πάθος μας. Είμαστε μιας άλλης πάστας φτιαγμένοι. Αυτής που τα παίζουμε όλα για όλα χωρίς να μας νοιάζει το αποτέλεσμα. Αυτοί που ρισκάρουν, οι δυνατοί.
Τι να μας πούνε οι μέτριοι; Αυτοί που δεν τολμούν; Αυτοί που δεν ρισκάρουν μια αγάπη; Ένα χτύπο καρδιάς; Αυτοί, αυτοί! Αυτοί που δεν ξέρουν να ζουν, να αγαπάνε, να τολμάνε, αυτοί που δεν ζουν αλλά νομίζουν ότι ζουν!
Η μετριότητα στην ουσία δεν χωράει πουθενά! Ούτε σε έρωτα, σε καμιά αληθινή αγάπη, ούτε καν σε πόνο. Ή όλα ή τίποτα! Εκεί ποντάρω μια ζωή, έτσι γουστάρω!
Ο έρωτας μάτια μου είναι απόλυτος. Τα δίνεις όλα χωρίς να περιμένεις. Αγαπάς με πάθος χωρίς όρια, χωρίς συμβιβασμούς! Δεν υπάρχει μετριότητα στην αγάπη, βλέπεις. Κι αν υπάρχει, να ξέρεις πως θα σβήσει σίγουρα κάποια στιγμή, σαν μια αδύναμη φλόγα, σαν ένας αδύναμος δεσμός. Γιατί έτσι είναι οι αγάπες οι αληθινές, δυνατές και αντέχουν. Τίποτα μέτριο!
Όταν η ζωή σου λέει όλα για όλα, να γελάς, να ρίχνεις το ζάρι και ότι κάτσει, αλλά τη ζαριά να την ρίχνεις πάντα με πάθος! Ξαναλέω, ή όλα ή τίποτα!!
Ότι επιθυμείς να το φωνάζεις δυνατά, αγρίμι να γίνεσαι. Δεν χωράει η μετριότητα με τη λαχτάρα.. ( Νίκος Καζαντζάκης)
