Γράφει η Νεφέλη
Τους ανθρώπους να τους κοιτάς στα μάτια. Είναι λένε ο καθρέφτης της ψυχής και συμφωνώ.
Εκεί στο βάθος τους, μέσα στις μικρές τους κόρες καθρεφτίζονται τα πάντα. Ο πόνος, η λύπη, η χαρά, ο έρωτας, η καλοσύνη, η κακία και όλα τα συναισθήματα που άλλοτε θέλουμε να φαίνονται κι άλλοτε προσπαθούμε να τα κρύψουμε πίσω από ψεύτικα προσωπεία.
Εκεί όμως στο κέντρο του προσώπου κρύβεται η αλήθεια ή το ψέμα του καθενός.
Μάτια γαλανά, μάτια καστανά, πράσινα ή μαύρα, όλα κάτι δείχνουν.
Στον έρωτα λάμπουν, στην θλίψη μελαγχολούν, στην καλοσύνη ακτινοβολούν, στην πονηριά γυαλίζουν, στον πόνο σκοτεινιάζουν.
Για αυτό όταν, μου μιλάς θέλω να με κοιτάς στα μάτια. Να σε βλέπω και να παρατηρώ την έκφραση τους και το χρώμα τους. Να νιώθω το πως αισθάνεσαι και να προσπαθώ να μαντέψω αν κάτι μου κρύβεις. Σε ξέρω καλά, έτσι πιστεύω τουλάχιστον και έχω μάθει να διαβάζω το βλέμμα σου.
Κάθε φορά που μου μιλάς και χαμηλώνεις τη ματιά σου ταράζομαι γιατί δεν ξέρω τι είναι αυτό που θα ξεστομίσεις.
Δεν σε θέλω σκυμμένο πάνω από την οθόνη ενός κινητού όταν έχω κάτι να σου πω. Ούτε όταν πίνουμε καφέ και συζητάμε. Δεν το παρατήρησες πως πάψαμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον μέσα στα μάτια κι όλα γίνονται γρήγορα, βιαστικά, φευγαλέα, χωρικά ουσία, χωρίς νόημα;
Τη χάνουμε την επαφή σου λέω. Την χάνουμε την επικοινωνία. Σταματήσαμε να διαβάζουμε ο ένας τον άλλον μόνο με μια ματιά.
Ξύπνα! Σου φωνάζω πως οι άνθρωποι δεν μιλούν μέσα από τα κινητά.
Οι άνθρωποι μιλούν μέσα από τα μάτια. Χωρίς λόγια, χωρίς φωνές, χωρίς πολύ βαβούρα.
Μια ματιά είναι αρκετή να πει τα πάντα.
Ακόμη και το τίποτα, μπορείς να το φωνάξεις μέσα από αυτή.
Το πιο δυνατό «σε αγαπώ» μπορείς να το πεις μέσα από ένα βλέμμα, χωρίς καν να χρειαστεί να το ξεστομίσει και να είναι εκκωφαντικό γιατί θα είναι βγαλμένο από τα βάθη της ψυχής, του μυαλού και της καρδιάς.
Για αυτό σου λέω, στα μάτια να με κοιτάς πριν είναι αργά. Ίσως κάτι έχω να σου πω!
