Γράφει ο “Ανώνυμος”
«Γεια, τι κάνεις;»..
Κούνησες το κεφάλι και μου απάντησες με ένα διστακτικό χαμόγελο «καλά»
Κι ένας χείμαρρος από εικόνες, ξαναγέμισε το άδειο μου κεφάλι. Ένας τόμος από λέξεις και λόγια που πάσχιζαν να βγούνε από στόμα μου, έμειναν εκεί να μου καίνε τα σωθικά. Ήθελα να σου ουρλιάξω..
Σε θέλω! Σε θέλω ρε μαλακισμένο!
Για κλάσματα του δευτερολέπτου ήμουν σίγουρος ότι το φώναξες πρώτη. Ότι σου απάντησα κι εγώ. Ότι ήρθες στην αγκαλιά μου και με φίλησες ζητώντας μου συγγνώμη για όλο αυτό που περάσαμε χώρια.
Και μετά σε ξανά κοίταξα στα μάτια. Χάθηκα στο κενό σου βλέμμα. Έσβησαν όλα ξανά. Δεν υπήρχαν πια εικόνες, ούτε λέξεις.
Γύρισα ξανά στο σκοτάδι μου.
«Γεια σου, καλά να περνάς.»
Γύρισα την πλάτη κι έφυγα σκυφτός..
«Σε θέλω..»
