Γράφουν ο Γιώργος Καραγεώργος και η Ματίνα Νικάκη
Εκείνος:
Σε είδα, ματιά μου…
Σε είδα εκεί που δεν σε έβλεπε κανείς. Όχι σ’ αυτά που έδειχνες σε όλους τους άλλους. Όχι με τα φιλτραρισμένα χαμόγελα.
Σε είδα όταν έκλαιγες στην τουαλέτα και μετά έβγαινες έξω σαν να μη τρέχει τίποτα. Κι ας μην ήμουνα εκεί.
Σε είδα όταν τάισες τους πάντες και ξέχασες εσένα.
Όταν κουβαλούσες τσάντες, νεύρα, λογαριασμούς και παιδιά, κι όλοι σου λέγανε “μπράβο”, αλλά κανείς δεν σε ρώτησε αν αντέχεις.
Εκεί, σε είδα!
Όχι σαν κορμί. Σαν ψυχή.
Όχι σαν γυναίκα να σε ρίξω. Σαν άνθρωπο να σε κρατήσω.
Και δεν σου το παίζω καλός. Κι εγώ τέτοιος μαλακάς είμαι.
Είμαι κι εγώ ένας σπασμένος τύπος.
Απόμακρος, κλειστός, τρομαγμένος.
Αλλά ρε γαμώτο, μαζί σου, ανοίγει η ψυχή μου.
Γιατί εσύ με πιάνεις απ’ το γιακά και μου λες, “μη φοβάσαι, είμαι εδώ”.
Και τότε κι εγώ, γίνομαι αυτό που δεν πίστεψα ποτέ ότι θα με αφήσουνε να γίνω…
Αληθινός!
Σε είδα…
Και μη μου φοβάσαι.
Δεν θα σε ξε-δώ ποτέ.
Εκείνη:
Δε σε είδα, σε παρατηρούσα.
Από πριν σε δω. Διάβαζα την ψυχή σου σε κάθε σου μήνυμα.
Σε κάθε σου λέξη, συλλαβή, σε κάθε σου σιωπή.
Ένιωσα τις πληγές σου, το φόβο αλλά και τη λαχτάρα σου για αλήθειες.
Δε σε είδα εσένα άντρα μου, σε κατάλαβα.
Σε ένιωσα με την ψυχή μου.
Ήταν αδύνατον να μην ακούσω τις σιωπές σου που ούρλιαζαν. Που μου μιλούσαν ασταμάτητα για σένα.
Κι εγώ τις άκουγα, με προσοχή κι ευλάβεια, γιατί μου μιλούσαν γι’ αγάπη.
Σε ήξερα πριν σε δουν τα μάτια μου, μετά απλά επιβεβαιώθηκα.
Κι όταν η σιωπή σου έγινε φωνές, μάχες, θυμός και αγανάκτηση για το σκοτάδι που σε είχαν κλείσει, εγώ έμεινα.
Έμεινα μπροστά σου, να πετάς επάνω μου τα μαχαίρια της ψυχής σου και δε λύγισα.
Γιατί ήξερα πως έπρεπε να παλέψω με τον πληγωμένο σου εαυτό.
Κι αν πόνεσα, έμεινα.
Γιατί εγώ δεν ήρθα για να φύγω.
Γιατί εγώ είδα τον πραγματικό σου εαυτό, αυτόν τον υπέροχο και μοναδικό άντρα.
Είδα πόσο ίδιος μ’ εμένα είσαι.
Είδα εμάς μαζί, πριν με αγγίξεις.
Είδα εμάς μαζί εξημερωμένους.
Και ήμασταν τόσο υπέροχοι.
Και επιβεβαιώθηκα ξανά.
Γιατί τα μάτια της ψυχής δεν κάνουν ποτέ μα ποτέ λάθος.
Εγώ δε σε είδα άντρα μου, εγώ σε ένιωσα!
Και δε σηκώνω τα μάτια μου από πάνω σου, ποτέ πια.
