Γράφει η Τζένη Ζάικου
Οι στιγμές μας που είναι εμποτισμένες με φόβο είναι πραγματικά άπειρες.
Ακόμα κι όταν δεν το αντιλαμβανόμαστε, ο φόβος είναι εκεί για να κάνει αισθητή την παρουσία του, με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον.
Αυτό που ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό μου όμως, είναι πως ο ίδιος ο φόβος δεν είναι κάτι το κακό.
Πολλές φορές ο φόβος αποτελεί μία νέον πινακίδα η οποία σου δείχνει πως είσαι στο σωστό δρόμο.
Θυμάμαι να μοιράζομαι τον φόβο μου με το σύντροφό μου.
Όχι μόνο τον φόβο για τα κακά, μα και τον φόβο για τα όμορφα και τα καινούρια.
Κι εκείνος μου ‘λεγε, “μήπως μπερδεύεις τον φόβο με το δέος;”, “μήπως μπερδεύεις τον φόβο με τον ενθουσιασμό;”.
Μα ο δικός μου φόβος ήταν σκοτεινός και με κατέτρωγε.
Δεν άφηνε χώρο για τα όμορφα.
Εγώ δεν άφηνα χώρο για τα όμορφα.
Αυτό που δεν καταλάβαινα τότε, είναι ότι μπορείς να νιώθεις ατόφιο ενθουσιασμό για κάτι και μικρά ψήγματα φόβου για γαρνιτούρα.
Να φυλάς τον φόβο ίσα-ίσα για τα πρακτικά ζητήματα και να πετάς ψηλά στα σύννεφα για όλα τα υπόλοιπα που βρίσκονται μπροστά σου.
Η συνειδητοποίησή μου;
Δεν θέλω ο φόβος να κυριεύει τη ζωή μου.
Να αναπολώ στιγμές μεγάλες, σημαντικές, ορόσημα και καινούριες αρχές και πάντα η απάντηση στην ερώτηση “πώς ένιωθες τότε;” να είναι ο φόβος. Όχι.
Ό, τι σπέρνουμε στο μυαλό μας, αυτό θα ανθίσει.
Και μου έχει λείψει να μη φοβάμαι.
Μου έχει λείψει η ζωή μου να αποτελείται από ενθουσιασμό και θετικές σκέψεις, αισιοδοξία και ομορφιά.
Γιατί μόνο έτσι μπορείς να κάνεις μια καινούρια αρχή. Με φως.
Ποτέ δεν θα απελευθερωθείς τελείως από τον φόβο.
Άλλωστε, είναι σύμβουλος καλός, αρκεί απλώς να είσαι εσύ ο αφέντης του και όχι το αντίθετο.
Σε μια ζωή με γαρνιτούρα φόβου λοιπόν – και κιλά ενθουσιασμού!
