Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Πώς κατάντησες βρε Αγάπη έτσι στις μέρες μας…
Να επιβάλλεται να κουβαλάς μαζί σου ταυτότητα για να σε αναγνωρίζουν.
Να ουρλιάζεις για να σε νιώσουν.
Αληθινή αγάπη κάθε φορά σε βαφτίζουν.
Νέο όνομα… θαρρείς και ήσουν ποτέ σου ψεύτικη.
Πώς κατάντησες βρε Αγάπη έτσι στις μέρες μας…
Κυνηγημένη από όλους αυτούς που θέλουν να σε λιθοβολήσουν επειδή έκλαψαν, πόνεσαν και υπέφεραν, όχι από το θρόισμα ενός τσακωμού αλλά από το άγγιγμα της προδοσίας που βίωσαν μέσα από διεφθαρμένα συναισθήματα.
Είσαι αγνή καημένη μου…
Σε βανδαλίζουν, σε στοχοποιούν έρμη μου.
Κάθε σου λέξη κλεμμένη πάνω σε τοίχους αλησμόνητων ονείρων.
Δεν ευθύνεσαι εσύ αγάπη μου μην στεναχωριέσαι, ούτε να τους κατηγορείς, αρμόζει στην καλοσύνη σου.
Φοβισμένα θύματα είναι, που εθελοτυφλούν απέναντι στην πραγματικότητα.
Εσύ δεν έφτιαξες χάρτινες γέφυρες για να ενώσεις ανθρώπους, ούτε πύργους υποσχέσεων που αγγίζουν το φεγγάρι.
Σκούπισε τα δάκρυα σου με το μαντήλι μου, στάσου στα πόδια σου, και συνέχισε το έργο σου.
Αυτό που έμαθες αιώνες να κάνεις, να ξοδεύεις αβίαστα.
Υπάρχουν άνθρωποι που αναμένουν να σε συναντήσουν, αυτοί που γνωρίζουν τι είσαι ικανή να τους προσφέρεις.
Καμία αγάπη δεν είναι ψεύτικη, μόνο οι άνθρωποι που δεν μπορούν να προφέρουν το όνομα σου.
