Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Πόσο περίεργο είναι το μυαλό του ανθρώπου. Σε κάνει να πιστεύεις ότι εκείνο αποφασίσει. Είναι στιγμές που νιώθεις πως δεν αξίζεις, πώς δεν θα τα καταφέρεις. Πως δεν είσαι αρκετά καλός στη δουλειά σου, στους φίλους σου, στην καθημερινότητα σου. Δεν είσαι άξιος να σε αγαπήσουν, να σε ερωτευτούν και να σε νοιαστούν. Να σε αγκαλιάσουν με τρόπο στοργικό, κάτω από το πάπλωμα παίζοντας με τις αφέλειες σου. Να σε πάρουν τηλέφωνο, μονάχα για να δουν αν είσαι καλά ή αν χρειάζεσαι κάτι γιατί σε σκέφτηκαν.
Αλλά εσύ νιώθεις πως δεν το αξίζεις τούτο το συναίσθημα. Έτσι; Ποιοι και γιατί να αγαπήσουν εσένα; Σωστά; Για να σε αγαπήσει κάποιος πρέπει να αξίζεις τον χρόνο και το συναίσθημα του. Εσύ τι αξίζεις όμως; Τίποτα. Αυτά δεν νιώθεις;
Έχεις μάθει να είσαι δυνατός άνθρωπος, να δείχνεις σε όλους πως τα καταφέρνεις, πως σε αγαπάς και πως τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σε λυγίσει. Ότι όλα τα έχεις υπό έλεγχο και κανείς δεν μπορεί να σε πληγώσει. Εσύ αυτά τα πιστεύεις; Βλέπεις ζευγάρια ευτυχισμένα. Ζευγάρια που δηλώνουν με πράξεις γεμάτες ανιδιοτέλεια το συναίσθημα τους. Ένα γλυκό τηλεφώνημα στην δουλειά, μια ανθοδέσμη.
Ακόμη και μια απρόσμενη επίσκεψη στην δουλειά. Αυτές οι σκέψεις ταλανίζουν το μυαλό σου, με αποτέλεσμα να βυθίζεσαι ακόμη πιο βαθιά στον ωκεανό των σκέψεων σου. Σε βάθη που άνθρωπος δεν έχει πλησιάσει και πνίγεσαι. Οξυγόνο δεν μπαίνει στους πνεύμονες σου. Βουλιάζεις. Ένας λαβύρινθος είναι το μυαλό σου, που εάν μπεις δεν μπορείς να βγεις από κει μέσα. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις πάντα και παντού. Είτε είναι μέρα, είτε είναι νύχτα. Είτε είσαι χαρούμενος, είτε λυπημένος.
Δεν έχει σημασία σε τι κατάσταση θα σε βρουν, δεν σταματούν ποτέ ότι και να γίνει. Πάντα θα σου φωνάζουν πως δεν αξίζεις, δεν σε αγαπά κανείς, είσαι μόνος. Ακόμα και να εξαφανιστείς από τούτο τον κόσμο δεν θα υπάρξει ψυχή που θα του λείψεις.
Πλέον ο πόνος έχει γίνει φίλος σου, δεν σου κάνει εντύπωση πια όταν οι άνθρωποι σε απογοητεύουν. Δεν σε εκπλήσσει η κακή τους συμπεριφορά, κάθε άλλο, την περιμένεις είναι κάτι αναμενόμενο.
Να σου πω λοιπόν πως δεν χρειάζεσαι κανέναν, έχεις εσένα. Πάρε μία βαθιά ανάσα αγκάλιασε τον εαυτό σου και πες του πως όλα θα πάνε καλά έχετε ο ένας τον άλλο.
