Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου.
Εγωισμός. Μακάρι να ήταν απλά μια λέξη, χωρίς συνέπειες. Η έννοιά του είναι πολυδιάστατη στο μυαλό του καθενός. Γράφω για τον εγωισμό που γίνεται δηλητήριο για την αγάπη. Ικανοποιεί προσωρινά το εγώ σου, αλλά υπόγεια μαυρίζει την καρδιά σου.
Πόσα μηνύματα έγραψες και ο παραλήπτης ποτέ δεν είδε; Ποσά “σε σκέφτομαι”; Πόσα “σε χρειάζομαι”; Ποσά “συγγνώμη”; Κολλάμε σε λογομαχίες της στιγμής και δεν βλέπουμε το βαθύτερο νόημα. Αφήνουμε τις στιγμές να μας προσπερνάνε άδειες.
Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι ο εγωισμός φυτρώνει, όπου υπάρχει και η αγάπη. Όταν ξεκινήσει η καρδία σου να κτυπάει πιο δυνατά, ξυπνά σαν ασπίδα φόβου μέσα σου. Προσπαθεί να σε προστατεύσει, να μην τσαλακωθεί το εγώ σου. Γιατί όταν αγαπάς, επηρεάζεσαι άμεσα και έμμεσα από το άτομο που μπαίνει μέσα στην καρδιά σου.
Αν μέσα στο σπίτι σου έβλεπες πως βρωμάνε τα σκουπίδια, τι θα έκανες; Θα τα έβγαζες έξω. Τότε γιατί μέσα στην καρδιά σου αφήνεις τον εγωισμό να βρωμάει και να μολύνει την αγάπη; Μακάρι να φροντίζαμε το μέσα μας όπως φροντίζουμε τα υπόλοιπα γύρω μας. Μπορεί να μην φαίνονται εξωτερικά αλλά είναι ορατά στα μάτια της συνείδησής σου. Να την ακούς όταν τα βλέπει.
Δεν έχεις το δικαίωμα να λες πως αγαπάς, όταν η αγάπη σου δεν νικάει τον εγωισμό σου. Εκεί φαίνεται το μεγαλείο της. Να θυμάσαι πως στην στιγμή της “μάχης” εσύ και ο άνθρωπος σου είσαστε στην ουσία στο ίδιο στρατόπεδο. Ο μόνος εχθρός σας είναι ο εγωισμός σας. Τι πολεμάς παρέα με τον εχθρό σου τον σύμμαχό σου; Τι περιμένεις να κερδίσεις και πώς;
Η ανάλυση αυτή δεν έχει τέλος, αλλά το μήνυμα, ό,τι και να γράφουμε, είναι ένα και βαρύ. Να τολμάς να αγαπάς χωρίς σάπιους εγωισμούς, να μην κρύβεσαι πίσω από σκιές. Να μοιράζεσαι ό,τι ομορφότερο έχεις μέσα σου, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Στην αγάπη παζάρια μην κάνεις. Να την αγοράζεις και να αφήνεις και τα ρέστα. Σε τρύπιες τσέπες δεν χωράει, γλιστράει και φεύγει.
