Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Να φύγεις. Μια ζωή αυτό δεν έκανες; Μια ζωή στα δύσκολα, πετούσες τα όπλα και έτρεχες να ξεφύγεις.
Να φύγεις. Τι άλλο θα μπορούσα να περιμένω από σένα; Πάντα λάκιζες στην πρώτη δυσκολία. Πάντα το έβαζες στα πόδια.
Να φύγεις. Τις μάχες όλες μονάχη μου έχω μάθει να τις δίνω, δεν με τρομάζει ούτε η μοναξιά, ούτε η φυγή σου. Δεν έμαθα να στηρίζομαι και να περιμένω, μόνο να παλεύω, μόνο να πολεμώ. Μέχρι τέλους.
Να φύγεις και να μην γυρίσεις καν το βλέμμα να δεις τα συντρίμμια. Να μην δουν τα μάτια σου τ’ αποκαΐδια και τις καταστροφές. Πώς ν’ αντέξει αυτό το θέαμα, το ευαίσθητο βλέμμα σου; Πώς ν’ αντέξει η ντελικάτη ψυχή σου, τόσο πόνο, τόση προσπάθεια, τόσα δάκρυα;
Να φύγεις δειλέ! Μια ζωή κυνηγημένος, μια ζωή λιποτάκτης, μια ζωή ρίψασπις. Μόνο που ο έρωτας είναι ή ταν ή επί τας κι αν δεν το ξέρεις αυτό, δεν τον ένιωσες ποτέ.
Να φύγεις. Να φύγεις και να μην ξαναγυρίσεις.
