Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Ο έρωτας δεν μετριέται σε «σ’ αγαπώ». Δεν αποδεικνύεται με κατεβατά από υποσχέσεις. Ο έρωτας φαίνεται εκεί που σταματούν οι λέξεις. Στο βλέμμα που δεν κρύβεται, στο άγγιγμα που δεν ξέρει να υποκριθεί, στη σιωπή που τα λέει όλα.
Κάποιοι νομίζουν πως ο έρωτας χρειάζεται θεατρικές δηλώσεις, μεγάλα σενάρια, επίσημες φράσεις. Λάθος. Ο έρωτας είναι το απλό, το ωμό, το «είμαι εδώ». Είναι το χέρι που θα σε ψάξει μέσα στη νύχτα. Είναι η ανάσα που θα σε βρει όταν όλα γύρω καταρρέουν. Είναι η στιγμή που σε κοιτάζει χωρίς να πει λέξη, κι εσύ ξέρεις ήδη.
Δεν χωράνε ημίμετρα. Είτε μπαίνεις ολόκληρος είτε δεν μπήκες ποτέ. Όσοι μπήκαν μισοί, το μόνο που κατάφεραν ήταν να σκοτώσουν τον ίδιο τον εαυτό τους λίγο-λίγο. Γιατί στον έρωτα δεν υπάρχουν εκπτώσεις. Ό,τι δίνεις, το παίρνεις. Ό,τι κρύβεις, σε θάβει.
Το πιο σπάνιο σήμερα δεν είναι να πεις «σ’ αγαπώ». Το πιο σπάνιο είναι να το δείξεις. Να σταθείς. Να μην φοβηθείς να μείνεις όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Γιατί το πάθος είναι εύκολο στην αρχή. Η συνέχεια είναι το ζόρι. Εκεί φαίνεται αν το «θέλω» σου αξίζει.
Ο έρωτας είναι τρέλα. Είναι ένστικτο. Είναι επιλογή. Και ναι, θέλει θάρρος να παραδοθείς χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Θέλει τρέλα να βάλεις πάνω απ’ όλα την αλήθεια σου και να πεις: «Εδώ είμαι». Μα μόνο έτσι γράφονται οι ιστορίες που δεν ξεθωριάζουν.
Μην ψάχνεις τον έρωτα στα παραμύθια. Ψάξ’ τον στις στιγμές που δεν χωράνε εξηγήσεις. Εκεί που κλείνεις τα μάτια και νιώθεις σπίτι. Εκεί που δεν χρειάζονται ερωτήσεις, γιατί οι απαντήσεις είναι ήδη χαραγμένες στο δέρμα σου.
Αυτός είναι ο έρωτας. Όχι τα λόγια. Οι στιγμές. Και αν τον βρεις, κράτα τον. Γιατί μια φορά σου χτυπάει την πόρτα.
