Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Πες ένα «μια χαρά» και κλείσε την κουβέντα εκεί.
Μην δίνεις εξηγήσεις για το πώς είσαι, τι νιώθεις, τι σε βαραίνει, σε εκείνους που έχουν πάντα έτοιμη την ίδια απάντηση.. «δεν έχεις ανάγκη εσύ», «το ’χεις», «είσαι δυνατή εσύ».
Γιατί ξέρεις κάτι; Αυτή η φράση δεν είναι θαυμασμός. Είναι τρόπος να αποφύγουν την αλήθεια σου. Είναι βολική ταμπέλα για να μη χρειαστεί να σε ακούσουν στ’ αλήθεια. Να μην μπουν στη διαδικασία να σταθούν δίπλα σου. Να μην κουραστούν με το βάρος σου.
Σε έμαθαν «δυνατή». Σε έμαθαν να στέκεσαι όρθια ό,τι κι αν γίνει. Να χαμογελάς όταν μέσα σου πονάς. Να λες «δεν τρέχει τίποτα» όταν τρέχουν τα πάντα. Και σιγά-σιγά, άρχισες κι εσύ να το πιστεύεις. Ότι δεν δικαιούσαι να λυγίσεις. Ότι απαγορεύεται να πεις «κουράστηκα».
Όμως η αλήθεια είναι άλλη. Δυνατός δεν είναι αυτός που δεν πέφτει ποτέ. Δυνατός είναι αυτός που σηκώνεται αφού πέσει. Και δεν χρειάζεται να το αποδείξεις σε κανέναν. Δεν χρειάζεται να δώσεις λογαριασμό για τις πληγές σου.
Κουράστηκες να ακούς το «εσύ αντέχεις». Κουράστηκες να είσαι ο βράχος για όλους, όταν κανείς δεν σκέφτηκε αν εσύ χρειάζεσαι στήριγμα. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα σε ρωτήσουν «πώς είσαι;», χαμογέλα. Πες ένα ξερό «μια χαρά» και κράτα την αλήθεια για σένα. Γιατί δεν την κέρδισαν.
Η αλήθεια σου δεν είναι για όποιον περνάει και ρωτάει από συνήθεια. Είναι για εκείνους τους λίγους που θα καθίσουν δίπλα σου στη σιωπή. Που δεν θα χρειαστούν λέξεις για να καταλάβουν. Που θα σε αφήσουν να είσαι άνθρωπος, όχι ρόλος.
Σε όλους τους άλλους, δώσε το «μια χαρά» τους και φύγε. Δεν τους χρωστάς τίποτα.
