Γράφει η Ντέμη Κάργατζη
Ό έρωτας έχει τις παραξενιές του κι αυτός. Μια σε γιατρεύει, δέκα σε σκοτώνει. Μονάχα μια φορά θα τον νιώσεις, μα φτάνει να σου γεμίσει την ψυχή εκείνος ο αληθινός. Βέβαια θα χρειαστεί κάμποσες φορές να τον μισήσεις, γιατί αυτός χτυπά δυνατά, μα μόνο έτσι έχεις ελπίδα να τον αγαπήσεις.
Θα σε πληγώσει, θα σε κατακάψει, μα είναι ένα ρίσκο που πρέπει να πάρεις. Αλίμονο σ’ όποιον δεν το πάρει! Αλίμονο σ’ όποιον δε γνωρίσει τη γεύση του.
Έτσι είναι ο έρωτας, γεροπαράξενος. Όλα θα του τα δώσεις. Δεν του φτάνει ούτε η πίστη ούτε το λάδι που θα σου βγει. Όποτε θέλει αυτός θα σου χαρίσει.
Θα χάσεις πολλά, πάρα πολλά, καμιά σημασία δεν έχει αν θα ‘σαι έτοιμος. Και ποτέ δε θα ‘σαι για τούτη τη θύελλα. Μόνο να την υπομείνεις μπορείς.
Άσε αυτό το ληστή να στα πάρει όλα, τίποτα μην του αρνηθείς. Άσ’ τον να σ’ απογοητεύσει, να σε γελάσει. Αν δε χάσεις ποτέ, δε θα κερδίσεις και ποτέ.
Αυτός θα κάνει τα κουμάντα του, εσύ χέρι δεν έχεις σ’ αυτήν εδώ την παρτίδα. Και κάτι ακόμα. Αν δεν πεθαίνεις από έρωτα, να μην τον πιάνεις στο στόμα σου.
Μην τον βλασφημάς και μην τον σιχτιρίζεις. Δεν είναι ο έρωτας για όλους. Δεν είναι περίπου, είναι ακριβώς. Είναι τρελός κι αγγίζει μόνο τις ψυχές που μπορούν να τον βαστάξουν.
