Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Πολλές οι απαιτήσεις που έχουμε από τον εαυτό μας και τους άλλους σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Από παιδιά ακόμη απαιτούμε -με κάποιον τρόπο- την προσοχή των δικών μας ανθρώπων. Μεγαλώνοντας έχουμε την ανάγκη να περιμένουμε από τους ανθρώπους, που αποτελούν τον κοινωνικό μας περίγυρο, την αποδοχή και την κατανόηση.
Βασικές ανάγκες που βοηθούν όλους μας να πάμε παρακάτω, να αναπτύξουμε νέα κομμάτια της προσωπικότητάς μας και κάπως έτσι εξελισσόμαστε κι εμείς αλλά και οι άλλοι. Ένας αέναος κύκλος που ενώ είναι πάντα κλειστός δείχνει να χωράει νέες προσθήκες ανθρώπων και καταστάσεων.
Από τις βασικές προσδοκίες , λοιπόν, και μία από τις απαραίτητες για να ευδοκιμήσουν οι σχέσεις είναι εκείνη της κοινής λογικής. Αυτής που είναι απαραίτητη για να υπάρχει σύμπνοια και κοινός παρονομαστής ώστε να μην βαλτώνουν οι σχέσεις στα πείσματα και στις κακίες. Γιατί τι να τις κάνεις τις φιλίες και τους έρωτες αν ο παραλογισμός και η απολυτότητα είναι στο ζενίθ;
Ποιος ορίζει όμως ποια είναι αυτή η αποδεκτή κοινή λογική και γιατί δεν είναι τόσο διαδεδομένη αλλά αντιθέτως ψάχνουμε να την βρούμε με το κιάλι; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κάποιος ότι αυτό που για εκείνον φαντάζει απολύτως φυσιολογικό για κάποιον άλλον είναι στη σφαίρα του παραλόγου; Πώς είναι να προσπαθείς να δώσεις σε κάποιον αν καταλάβει ότι αυτό που για εκείνον φαίνεται άσπρο για εσένα είναι πίσσα κατράμι;
Πώς να εμπιστευτείς κάποιον όταν στην πρώτη διαφωνία κατεβάζει ρολά απλά και μόνο επειδή αντιτίθεσαι στον τρόπο που, ενδεχομένως, να χειρίστηκε μια κατάσταση η οποία σε αφορά; Πώς αντιμετωπίζεις τις κούφιες κατηγορίες όταν εκσφενδονίζονται απλά και μόνο για να κερδηθούν οι εντυπώσεις και τελικά ποιος είναι ο κερδισμένος; Ποια η σκοπιμότητα του «εγώ είμαι πιο σωστός από σένα» σε σχέσεις που, υποτίθεται πως είναι ζωής; Κουτσομπολιά και μικρότητες πίσω από πλάτες -ή και όχι- απλά και μόνο για να νιώσουμε καλύτεροι, ανώτεροι και υπεράνω.
Καμιά σχέση τέτοιου τύπου δεν είναι αληθινή και είναι γεγονός πως όσο πιο γρήγορα σπάσει ο δεσμός τόσο το καλύτερο. Υπεροπτικές συμπεριφορές στον βωμό του «εγώ» που αφήνει το «εμείς» να κοιτάει με ορθάνοιχτο το στόμα σαν χάνος που ξύπνησε ξαφνικά από το ροζ όνειρο. Δικαιολογίες και επιχειρηματολογίες που βασίζονται στο «κοίτα εσύ τι έκανες» και όχι στο «κοίτα πώς τα κάναμε». Θιγμένοι εγωισμοί που μάς άφησαν σύξυλους να αναρωτιόμαστε που πήγε η κοινή λογική.
Καμιά σχέση που διαπιστώνεται τελικά πως είχε τέτοια θεμέλια δεν έχει το δικαίωμα να λέγεται σχέση. Δεν έχει σημασία αν είναι ερωτική ή φιλική. Καθόλου δε μας νοιάζει όταν με την πρώτη καταιγίδα λακίζουμε και από εδώ πάνε και οι άλλοι.
Αν θέλουμε να λέμε πως είμαστε άνθρωποι με μυαλό, συναίσθηση και ενσυναίσθηση πρώτα μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Όχι του οποιοδήποτε άσχετου άλλου. Εκείνου που ονομάσαμε έρωτα, φίλο, αδερφό. Και όχι μόνο οφείλουμε να μπούμε στη θέση του αλλά θα πρέπει να βάλουμε και τον εαυτό μας απέναντί του για να καταλάβουμε. Και αν το κάνουμε και αυτό αι η κοινή λογική δεν πρυτανεύσει τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Γιατί οι έρωτες και οι φιλίες δεν έχουν καμία αξία όταν μονίμως προσπαθούμε να πείσουμε πόσο καλύτεροι και ανώτεροι είμαστε εμείς από τους άλλους.
Οι σχέσεις έχουν αξία όταν μετριόμαστε στα ίσα. Όταν μπαίνουν στην άκρη οι εγωισμοί και οι ‘ξήγες γίνονται κατά πρόσωπο. Τα «σου ΄πα – μου ΄πες» ή τα όσα φανταζόμαστε πως είπαν ή είπαμε δεν αξίζουν μία μπροστά στα συναισθήματα που είναι αληθινά.
Η ζωή δεν μετράει λόγια ούτε πράξεις. Μετράει ειλικρίνεια, μπέσα, θάρρος και συζητήσεις κατά πρόσωπο. Όλα τ’ άλλα είναι χάριν εντυπωσιασμού και από ένα σημείο και μετά δε θέλουμε να μάς εντυπωσιάζουν. Γιατί μεγαλώνοντας διαπιστώνεις πως όσο pio αστραφτερό είναι το διαμάντι τόσο περισσότερο θαμπώνει όταν το κοιτάς. Και αυτό είναι κοινή λογική.
